ESOTERICA

Κανένα γεγονός που εναντιώνεται ή αντιτίθεται στην όποια προσωπική κρίση του καθενός δεν μπορεί να ιδωθεί, να εξηγηθεί και τελικώς να γίνει αποδεκτό ως πραγματικό, υπό το κράτος του φόβου και της αμφιβολίας για την πιθανή ύπαρξή του.
(" Το νησί κάτω από την ομίχλη", εκδόσεις Καστανιώτη - 2010)


Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Τόσο επίκαιρα παλαιό!

Ναι, δεν έχω τίποτα να πω...
Οχι γιατι δεν συμβαίνει τίποτα στη ζωή μου αλλά γιατι συμβαίνουν τόσα πολλά, που είναι αδύνατον να χωρέσουν σε μερικές αράδες.
Θα μπορούσα να πω για τις πολύπλευρες ενασχολήσεις μου και τις αναμενόμενες κοσμοϊστορικές αλλαγές που επιφυλάσσει το επαγγελματικό μου μέλλον,
θα μπορούσα να εξυμνήσω την επιμονή μου που αν και καθυστερημένα θα επιβραβευθεί πανηγυρικά σε λίγες ημέρες,
θα μπορούσα να καταραστώ την κακή μου τύχη (σε ορισμένους τομείς) που πολλές φορές με παιδεύει και όχι με ασήμαντες συνέπειες,
θα μπορούσα να βαυκαλίζομαι με την ηθελημένη νωθρή απραξία μου, δικαιολογώντας τη καλλιτεχνική μου φύση,
θα μπορούσα να αστειεύομαι προκαλώντας το γέλιο ή να προκαλώ το ενδιαφέρον με ιστορίες πεπερασμένες (χωροχρονικά και πνευματικοψυχολογικά), ξορκίζοντας έτσι ένα παρελθόν που θέλω να ξεχάσω (ή να διαιωνίσω), ένα παρόν που φοβάμαι να αντιμετωπίσω (κι έτσι να το παραφράζω) και ένα μέλλον που ελπίζω να με ανταμείψει(αν δεν με καταστρέψει τελικά),
θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά ή άλλα τόσα... αφόρητα ανούσια ή απελπιστικά ουσιαστικά!
Προτιμώ μερικές φορές τη σιωπή ή την λιτή έκφρασή της με λέξεις.
Ισως είναι και η αδυναμία μου να δω κατάματα τις εξελίξεις και να τις εκτιμήσω δεόντως και αποτελεσματικά!
Μένω εδώ, άφωνος (και εκπληκτος) τις περισσότερες φορές, εκφράζοντας μόνο μια παράλληλη πραγματικότητα και αναμένοντας την επιστροφή (μου) στη διαύγεια αφού η ομίχλη που καλύπτει το μυαλό μου δεν έχει διαλυθεί...ακόμα!!


Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Ξέρεις πότε θα λάμψεις;

Ξέρεις πότε θα λάμψεις;
Οταν αφήσεις τη σκέψη σου να ταξιδέψει σε χώρες που ποτέ δεν φαντάστηκες οτι υπάρχουν και θα τις αρμενίσεις ανάλαφρα σαν αερικό, θα τις απολαύσεις αργά σαν μελωδία και σαν δροσερό νερό στο κατακαλόκαιρο.
Οταν θα αγγίξεις αυτό που τόσο καιρό σου αντιστεκόταν και θα υπερβείς αυτό που τοσο καιρό θεωρούσες ανυπέρβλητο.
Οταν θα νιώσεις ό,τι αρνιόσουν πεισματικά και ό,τι έθαβες για να μην πονέσεις
Οταν γευτείς την ελευθερία που σου έχει χαρισθεί και που υβριστικά φυλακίζεις μέσα σου
Οταν αρχίζεις να ξεχειλίζεις και να χυνεσαι παντού γύρω αδιάκριτα, απροκάλυπτα και προκλητικά, κάνοντας τους άλλους να πεθαίνουν απο έκπληξη
Οταν εναποθέσεις τις ελπίδες σου σε ένα χρυσόψαρο που τελείως συνειδητά έριξες στα βρώμικα νερά ενός ποταμού με την αγωνία να βγεί στην ανοικτή θάλλασα και ενάντια σε όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις να τα καταφέρει...κι ας πεθάνει ακαριαία απο το φόβο του άγνωστου και του απέραντου!
Οταν θα γυρίσεις πίσω σου και δεν γίνεις στήλη άλατος
Οταν θα καταφέρεις να μιλάς και τα πάντα να σιωπουνε είτε γιατί μαγεύτηκαν είτε γιατί λυπήθηκαν είτε γιατι ενθουσιάστηκαν είτε γιατι σε μίσησαν θανάσιμα είτε γιατι θεώρησαν αυτά που είπες ως ανάξια λόγου. Σε άκουσαν όμως και αυτό είναι μια νίκη σου!

Ξέρεις πότε θα λάμψεις;
Οταν καταλάβεις πως όλα τα φώτα του σύμπαντος φωτίζουν εσένα, ολοι οι πλανήτες κινούνται γύρω απο εσένα, ότι εσυ είσαι το κέντρο του κόσμου και κανείς άλλος!

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Κάτι από τα παλιά!

Η ζωή θέλει θυσίες. Δεν το πίστεψα. Έτσι αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να γεννηθώ. Ήταν όμως η πρώτη και η μοναδική θυσία που έκανα. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να έχω υποβάλει τον εαυτό μου σε μια τέτοια επώδυνη δοκιμασία. Ποτέ δεν δυσκόλεψα, ποτέ δεν επιβάρυνα την από πριν ταλαιπωρημένη ύπαρξή μου. Δεν πίστεψα σε κανένα επουράνιο ή υποχθόνιο θεό. Δεν εξομολογήθηκα ποτέ (γιατί το κάνω τώρα;) Δεν άπλωσα ποτέ τα χέρια, μόνο άρπαζα όποιο χέρι μου προσφερόταν οικειοθελώς, χωρίς πίεση, χωρίς να το ζητήσω. Δεν έδωσα σημασία στις αλήθειες των παιδικών παραμυθιών, στα λόγια ανόητων σοφών και άπειρων ηλικιωμένων. Δεν ακολούθησα τις συμβουλές κανενός ερημίτη, δε δοκίμασα τα φίλτρα κανενός αλχημιστή, δεν είπα τα ξόρκια καμιάς μάγισσας. Δε συνάντησα κανέναν κι όμως με αποπλάνησαν επιτήδειοι τυχοδιώκτες, πλανόδιοι πωλητές, και πολλά υποσχόμενες πόρνες. Περιπλανήθηκα μέρες, νύχτες, χρόνια ολόκληρα. Δεν έβλεπα αλλά τυφλώθηκα απ τα πολύχρωμα φώτα, τους μεγάλους δρόμους και τις πολυτελείς βιτρίνες. Δεν άκουγα αλλά με μέθυσαν άγριες μουσικές, σαρκοφάγες νότες, αδυσώπητα βέλη στίχων. Δεν γευόμουν αλλά αφέθηκα σε ανάλατες απολαύσεις και άγευστες πανδαισίες. Δεν άγγιζα άνθρωπο αλλά ένιωσα όλη την γύμνια τους, όλον τον ιδρώτα του κορμιού τους. Γεννήθηκα και πέθανα εκατομμύρια φορές. Άλλες τόσες θάφτηκα βαθιά στο χώμα για να αναστηθώ με περισσότερη δύναμη και ορμή για να συνεχίσω μπροστά. Περίεργο αλλά έζησα, όπως έζησα, όπως εξακολουθώ να ζω, όπως θα ζω για όσο χρόνο αποφασίσω. Έτσι αδύναμος όπως είμαι. Τι σημασία έχει; Ήρθα από το πουθενά και δεν είχα κανένα σκοπό. Στάθηκα τυχερός και άτυχος μαζί. (Πως τα κατάφερα αλήθεια;) 
Ονειρεύτηκα πολύ, τόσο πολύ που ξέχασα να ζήσω πραγματικά. Καθισμένος στις πίσω θέσεις ενός συνοικιακού κινηματογράφου που έπαιζε παλιές ασπρόμαυρες ταινίες και επίκαιρα περασμένων εποχών. Με την ψευδαίσθηση ενός κομπάρσου ότι κάποτε θα γίνει πρωταγωνιστής. Πειθόμενος στις εντολές κάποιου αποτυχημένου σκηνοθέτη συνέχιζα να παραμένω καθηλωμένος στη θέση μου χωρίς να μπορώ να μπορώ να αντιδράσω, έστω και λίγο, χωρίς να μπορώ να διεκδικήσω ούτε καν την ελάχιστη αμοιβή ή , αν θέλετε, την ανταμοιβή μου για όλον αυτόν τον χρόνο που ξόδεψα γεμίζοντας με κάποιο είδος ζωής το άψυχο κινηματογραφικό κάδρο. Και περίμενα και περίμενα! Περίμενα το τέλος που τόσο αργούσε να έρθει. Σχεδόν το αποζητούσα, βαθιά μέσα μου, ενδόμυχα με όλη τη δύναμη της αποκοιμισμένης ψυχής μου.
Αυτή η ψυχή! Πότε έπεσε σε λήθαργο δεν μπορώ να προσδιορίσω, μπορώ όμως να πω ότι ήταν μακρύ το διάστημα που έμεινε έτσι, άπραγη, χωρίς θέληση και επιθυμία, χωρίς να ελπίζει, χωρίς να ποθεί, χωρίς να αγαπά, να μισεί, χωρίς να μπορεί να αισθανθεί τίποτα που να της δίνει χαρά, λύπη, χωρίς τίποτα να την πονά. Η μάλλον όχι. Πονούσε.Ναι, είμαι σίγουρος ότι πονούσε, έστω κι αν ποτέ αυτός ο πόνος δεν έγινε κραυγή, δεν έγινε ούτε καν λυγμός. μόνο ένα βλέμμα έγινε καρφωμένο στο κενό καρφωμένο στον τοίχο. Και τι έμεινε; Ένας κόμπος έμεινε εκεί βαθιά μέσα μου, ένας κόμπος άλυτος που δεν ήλπιζε σε κανέναν ερχομό κανενός Αλέξανδρου, να έρθει αποφασιστικά και να τον κόψει, δεν ήλπιζε σε τίποτα. απλώς υπήρχε και μεγάλωνε περιφρουρούμενος από αγγέλους έκπτωτους και μη , διατηρώντας έτσι την παγωνιά, το ψύχος της ψυχής.

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Το νησί κάτω από την ομίχλη


1927, Κυριακή της Τυρινής: ενώ ξεκινά η Αγία και Μεγάλη Σαρακοστή και δεν έχει κοπάσει ακόμα ο πόλεμος μεταξύ των οπαδών του παλαιού και του νέου ημερολογίου, καταφθάνει στη Σαντορίνη, ως απεσταλμένος του Αρχιεπισκόπου, ο αρχιμανδρίτης Δανιήλ, προκειμένου να ερευνήσει κάποιες «περίεργες» καταγγελίες εναντίον της Μητροπόλεως. Άνδρας γοητευτικός και εξαιρετικά φιλόδοξος, με ευφράδεια λόγου και δύναμη πειθούς, ο πρώην ιατροδικαστής Δανιήλ σύντομα θα αντιληφθεί ότι πίσω από την ηρεμία του νησιού ένα «ηφαίστειο» σιγοβράζει. Οι θάνατοι που απροσδόκητα διαδέχονται ο ένας τον άλλο, οι ιδιόρρυθμες έως ύποπτες σχέσεις μεταξύ των κατοίκων, οι θρύλοι για την επιστροφή των ζωντανών νεκρών, ένας εφιάλτης από το παρελθόν, ένας άλυτος γρίφος, αλλά και τα θέλγητρα της γυναικείας σάρκας, θα τον εμπλέξουν σε μια περιπέτεια μυστηρίου, σε ένα ταξίδι στο χρόνο χωρίς γυρισμό, σε μια καταβύθιση στα άδυτα της εκκλησιαστικής ιστορίας, όπου όλα φαντάζουν δεδομένα μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο... 
Ένα θρησκευτικό θρίλερ για την προαιώνια διαπάλη μεταξύ της έρευνας και της πίστης, μεταξύ της αλήθειας και της ομίχλης που συχνά την περιβάλλει.