Η πολιτική των γονέων

Νέο άρθρο μου  στο ToPortal.gr

Η πολιτική των γονέων

Η Κόλαση δεν είναι μόνο οι άλλοι.

Αρθρο για το ρατσισμό σε όλα τα επίπεδα στο ToPortal.gr

Ποιητές ,καλλιτέχνες και διανοούμενοι σε μια...Πολιτεία!

Πάντα πίστευα πως ένα από τα μεγαλύτερα «ατοπήματα» του Πλάτωνα ήταν να εξαιρέσει από την ιδανική «Πολιτεία» του τους Ποιητές.  Αυτούς που «παραποιούν» μιμούμενοι την πραγματικότητα, μιλώντας συμβολικά για να εξηγήσουν αυτήν ακριβώς την ίδια την πραγματικότητα. Πίστευα πως αν όντως οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους , ο ρόλος των Ποιητών, είναι να χρησιμοποιούν καθημερινά γεγονότα και καταστάσεις, τροποποιημένα έτσι ώστε να υπάρχει η τέλεια αντιστοιχία  και αναλογία σε αυτό που θέλουν ουσιαστικά να παραπέμψουν.

Πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου υποστηρίζοντας αυτή την άποψη στους γύρω μου,στους μαθητές μου , στον ίδιο μου τον εαυτό. Υπεραμυνόμουν στην ουσία τη φύση μου, που, από ένστικτο αρχικά και με τεχνική αργότερα,  παρήγαγε ιστορίες που θα αφορούσαν όλους , λέγοντάς τους κάτι που ένας φιλόσοφος , αυτός  «Βασιλιάς»  της εν λόγω «Πολιτείας», θα έλεγε δοκιμιακά, θεωρητικά και αναλυτικά προκειμένουν να γίνει κατανοητός, όσο θα μπορούσε τουλάχιστον.  Χρησιμοποιούσα περισσότερο βαυκαλιστικά τον εξοβελισμό αυτό των Ποιητών από τον Πλάτωνα, ως διαφθορείς και εκμαυλιστικά στοιχεία που αλλοιώνουν την «εντύπωση» των ανθώπων για τον αισθητό κόσμο. Μου άρεσε να θεωρούμαι «ξεχωριστός» για πρακτικές και επιλογές που ανέδειξαν, έναν Σοφοκλή, έναν Αισχύλο κι έναν Ευριπίδη. 

  «Αν αυτοί οι Ποιητές δεν ήταν καλοδεχούμενοι στην τέλεια Πολιτεία», σκεφτόμουν, «τότε είναι τιμή μου να μην είμαι ούτε εγώ! Αφού θα μπορώ με το παραγόμενο έργο μου, όποιο κι αν είναι αυτό , αν και όχι τόσο ισάξια, να εξιψώσω τελικά και να εξιψωθώ» Το έλεγα, αλλά βιώνοντας, μαθαίνοντας και παθαίνοντας όλο και περισσότερα, μέσα μου άρχιζα να αναθεωρώ, αλλά και πάλι δεν ήθελα να το παραδεχτώ!

Κι έφτασε το σωτήριον έτος 2013.Ελλάδα κρίσης, ταλαιπωρίας και πολλών πολλών δυσκολιών. Τα μηνύματα γύρω μας , δυσοίωνα και γίνονται όλο πιο δυσοίωνα. Πέρα από κάποιες φωνές οικονομολόγων (των new age αστρολόγων και  φιλοσόφων) , και των αντικυβερνητικών πολιτικών  , σε ρόλο Κασσάνδρας αμφότεροι, όλοι οι υπόλοιποι κοιμόμαστε τον  ύπνο του δικαίου! Ο πνευματικός και ο καλλιτεχνικός κόσμος της χώρας ακόμα πιο πολύ.  

Δεν θα συνυπολογίσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτούς, γιατί ως πνευματικός και καλλιτεχνικός κόσμος στην Ελλάδα νοείται μόνο αυτός  του οποίου οι εκπρόσωποι έχουν δημόσιο λόγο, που τους παίρνουν συνεντεύξεις  προβάλλοντάς τους τα περιοδικά και οι εφημερίδες, που είναι μαϊντανοί στα τηλεοπτικά κανάλια, που πληρώνονται για να «μιλούν» δημόσια επί παντός επιστητού, που μπορούν να λένε ό,τι θέλουν και όπως θέλουν, σα να διατυπώνουν μανιφέστο ή στην καλύτερη περίπτωση θέσφατο. Και όλα αυτά με ύφος 15 καρδιναλίων , κρατώντας πιπέτες για τα τσιγάρα τους, πίνοντας malt whisky, σνομπάροντας την «πλέμπα», χουφτώνοντας μικρούλες σε μπαρομάγαζα,  που  πρέπει να τους καλούν σε πρεμιέρες θεάτρων και παρουσιάσεις για να μπορούν να αρνηθούν και να λάμψουν δια της απουσίας τους ,  που δεν θεωρούν ότι  πρέπει να  πληρώνουν σε παραστάσεις θεάτρων και μουσικών σκηνών και κάθε είδους μαγαζιά, γιατί είναι του "χώρου" και οφείλεις να το ξέρεις, που αντιδρούν αν δεν είναι αναγνωρίσιμοι ενώ θα έπρεπε εξ ορισμού, που συντηρούν με τις τακτικές αυτές,  υποτακτικές «αυλές» που τους «υπηρετούν» παντιοτρόπως και κάποιες φορές υποστηρίζοντας ρηξικέλευθες ιδέες , μόνο και μόνο για να δείξουν ότι μπορούν να διαχωριστούν από τη «μάζα» και να ξεχωρίζουν με τα λεγόμενά τους, που και βέβαια παραπέμπουν σε κάτι θεωρητικά σωστό, αλλά που ποτέ οι ίδιοι δεν ασπάστηκαν και δεν εφάρμοσαν ως προσωπική πρακτική επιλογή. 

Το μόνο που έκαναν όλοι αυτοί οι mainstream  «καλλιτέχνες, οι διανοούμενοι και άνθρωποι του πνεύματος»,  ήταν να πασχίζουν με κάθε τρόπο να γίνουν κρατικοδίαιτοι για να δικαιολογήσουν την  ύπαρξή τους. Έτσι άρχισαν να γλύφουν με το «επιστημονικό ή καλλιτεχνικό τους έργο», διορίστηκαν σε οργανισμούς δημόσιους σε ρόλο παράγοντα , έγιναν μέλη Διοικητικών Συμβουλίων, διευθυντές κρατικών θεάτρων, γραφικά μέλη πολιτικών κομμάτων, τους αποδόθηκαν και απεδέχθησαν ρόλους που δεν τους ταίριαζαν, μόνο και μόνο γιατί έτσι θα μπορούσαν από θέση «ισχύος» να διατυμπανίζουν την κενότητά τους, που οι ίδιοι είχαν από πριν αναγορεύσει σε εξαιρετικής σημασίας άποψη, με τη συνδρομή όχι μόνο των «σημαντικών φίλων» τους , αλλά και του κόσμου που μπορεί εύκολα να πλανευθεί από τον «πυρπολισμό» της διαφήμισης και της συνεχούς έκθεσης. 

Ναι, γιατί μεγάλη ευθύνη έχουμε κι εμείς που «τρώμε» αμάσητα ό,τι μας προσφέρουν αυτοί που έχουν όφελος να μας το προσφέρουν, χωρίς στην ουσία ν’ αξίζει πραγματικά!

Κι έτσι έχουμε σκηνοθέτες που τραγουδούν μαντινάδες σε πρωθυπουργούς,  αποσκοπώντας σε κάτι σαφώς πιο κερδοφόρο από αυτό που κάνουν ή που νομίζουν ότι κάνουν καλά, ή που παίρνουν θέσεις διευθυντών κρατικών θεάτρων ενώ τους κυνηγάνε οικονομικά σκάνδαλα, φτηνούς διασκεδαστές που καταλαμβάνουν θέσεις σε κρατικά θέατρα ως ηθοποιοί και  σκηνοθέτες, ποπ τραγουδιστές που παίζουν τραγωδίες σε αρχαία θέατρα ενώ καμμιά σχέση δεν είχαν ποτέ με αυτή την τέχνη αλλά που τα "φέρνουν" όμως στα ταμεία, συγγραφείς που αρνούνται να πληρώσουν τα ποτά τους σε ακριβά εστιατόρια,  λόγω υπερβολικής τιμής , κάνοντας  «θορυβώδη αντίσταση» στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά που οι ίδιοι αυτοί «αντιστασιακοί» υποστηρίζουν άλλους συγγραφείς και πανεπιστημιακούς καθηγητές από το παρεάκι τους, που τουϊτάρουν μετά μανίας συνέχεια ως αμαθή 15χρονα για ο,τιδήποτε, χωρίς δεύτερη σκέψη και μυαλό , με αποτέλεσμα να  χαρακτηρίζουν ως «τζαμπατζή» έναν άνεργο 19χρονο που δεν είχε να πληρώσει το εισητήριο στο τρόλευ και για παραδειγματική τιμωρία  να χάσει τη ζωή του για αυτό, ή συγγραφείς που διαπληκτίζονται με νεοναζιστικά κόμματα για το πόσους Ελληνες κατάφεραν να κουτουπώσουν , αποδεικνύνοτας  έτσι την ψεύτικη μαγκιά τους, σε μια χώρα που ευνοεί έτσι κι αλλιώς τον τσαμπουκά και την φτήνια ή ακόμα ακόμα «διανοούμενους» συγγραφείς που διαπρέπουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού ως καθηγητές και που εκφράζουν απερίφραστα και με θράσος τις προσβλητικές εν πολλοίς απόψεις τους για το λαό και τη χώρα που τους δημιούργησε, τους ανέθρεψε και τους ανέδειξε.

Ανθρωποι που πιστεύουν ( ή τους έχουμε κάνει να το πιστέψουν) ότι δεν κάνουν ποτέ λάθη, ότι δεν πέφτουν ποτέ σε σφάλματα, ότι όλα καλώς τα έχουν καμωμένα και δεν χρειάζεται ποτέ και για κανέναν λόγο να πουν ένα απλό "Συγγνώμη έκανα λάθος"  "Συγγνώμη αστόχησα" Συγγνώμη για όλα", χωρίς να υπερασπίζουν και να δικαιολογούν τον εαυτό τους συνέχεια, δείχνοντας λίγη ταπεινότητα ακόμα κι αν στην τελική  δεν είχαν τόσο άδικο, έγινε παρεξήγηση, κάπου "στράβωσε" το  όλο πράγμα" , δεν έκαναν τόσο μεγάλο λάθος ή σφάλμα!

Μεγάλη λέξη η "Συγγνώμη"  και μάλιστα η δημόσια, θέλει κότσια και γενναιότητα ψυχής, που δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι αυτοί οι άνθρωποι διαθέτουν.

  Και όλα αυτά επειδή κάποτε αυτοί οι «καλλιτέχνες» και «διανοούμενοι» , μάλλον τυχαία, κατάφεραν να «μιλήσουν» στις καρδιές και στο μυαλό των «απλών ανθρώπων»  με αποτέλεσμα να τους εξυψώσουν εκεί που τελικά δεν θα έπρεπε να είναι ποτέ.

Αν αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν ως πρότυπα στους νεότερους και γίνονται σημείο αναφοράς για τους μεγαλύτερους, αν αυτοί είναι οι Ποιητές που σκιαγράφησε ή υπονόησε ξεκάθρα ο Πλάτωνας, τότε καλώς δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην ιδανική «Πολιτεία» του.

Και δεν θα έπρεπε να είναι ευπρόσδεκτοι σε καμμιά δημοκρατική πολιτεία, εξόριστοι για πάντα να λάμπουν δια της απουσίας τους, ως φωτεινό παράδειγμα  όχι προς μίμηση αλλά προς αποφυγήν!

Περί ευδαιμονίας σε δύσκολους καιρούς!

Επειδή τελευταία από πολλούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (φίλους που εκτιμώ και θαυμάζω βαθύτατα, γνωστούς αλλά και αγνώστους) βλέπω κατηγόριες και αφορισμούς γι' αυτούς που κάνουν διακοπές και περνάνε καλά, που ποστάρουν συνέχεια στο facebook,   στο twitter  ή δεν ξέρω που αλλού (ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε; και ποια είναι αυτή "η κανονικότητα" που ευαγγελίζεται ο καθένας δηλαδή;) . Καταφέρονται εναντίων ανθρώπων που προσπαθούν να περάσουν χαλαρά την ώρα τους όπως νομίζουν και μπορούν , που προσπαθούν να γίνουν λίγο περισσότερο χαρούμενοι και ευτυχισμένοι (ακόμα κι αν αυτό είναι παροδικό) , προβάλλοντας (έστω και ξιπασμένα) την όποια  "ελαφριά" δραστηριότητά τους , με ανοησία, ηθελημένα, αδαώς, αφελώς ή ό,τι άλλο,  σε μια χώρα που περνάει δύσκολα, που κάθε μέρα ακούμε κι από κάτι πολύ δυσάρεστο και θλιβερό.

Για όλους όσους αδικαιολόγητα (ίσως)  μαίνονται εναντίων των άλλων,  έχω να πω:   ότι θα έπρεπε ίσως να είμαστε λίγο περισσότερο προσεχτικοί στο τι λέμε!

Δεν ξέρουμε με τι κόπους, τι στερήσεις και τι αποθέματα (ψυχής, διάθεσης, χρημάτων κλπ) "εξαγοράζει" κάποιος  την όποια ευτυχία του, αν έχει περάσει δύσκολα, ή αν περνάει ακόμα δύσκολα και προσπαθεί να ξορκίσει όλα τα κακά που πέρασε, περνάει και πιθανόν να περάσει μέσα στο χειμώνα ή στα προηγούμενα και επόμενα χρόνια.
Ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν πάρει  χαμπάρι τίποτα και ζουν μέσα στην τρυφηλή ευχδαιμονία τους, ποιοι είμαστε εμείς που θα πούμε κάτι γι αυτούς; απο τη στιγμή που δεν "έκλεψαν " δεν αφαίρεσαν κάτι αποκλειστικά δικό μας; κάτι κεκτημένο μας θέλω να πω. Γιατί πρέπει σώνει και καλά να έχουμε "θέματα" με την "καλοπέραση" των άλλων, όταν αυτό είναι που επιζητούμε όλοι; Και θα το κάναμε αδιακρίτως αν μας δινόταν η ευκαιρία!
Γιατί θα πρέπει να νιώθουμε ενοχές επειδή κάποιος άλλος πεινάει γύρω μας ή είναι άστεγος ή χίλια άλλα πράγματα.  Αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι και μπορεί ας το κάνει, αλλά καλό θα ήταν να μην κατηγορεί κάποιον που επειδή του περισσεύουν (τάχα ή πραγματικά) και δεν βοηθάει για την ανακούφιση των απόρων και των δυστυχούντων. Και ότι τάχα δεν ενδιαφέρεται για την ταλαιπωρία των άλλων και το δείχνει έμπρακτα με το να αντιπαραθέτει σε αυτό την "ηλίθια" ευδαιμονία του.

Και λέω πάλι... τι μας ενοχλεί αυτοί αν δεν αφαιρούν  και δεν κλέβουν κάτι από τα  κεκτημένα μας;

Γιατί  πρέπει να νιώθουμε ενοχές επειδή μπορούμε να είμαστε (ακόμα) δημιουργικοί και παραγωγικοί και να ανταμειβόμαστε γι αυτό, σε μια περίοδο που κατά κύριο λόγο δεν ευνοεί τέτοιου είδους ενέργειες, αλλά κάποιοι κόντρα "στον καιρό" το κάνουν με μεγάλη επιτυχία;  Τι θα έπρεπε δηλαδή; επειδή ο δίπλα πεινάει να πεινάσουμε υποκριτικά κι εμείς;  Αν κάποιος νώθει άσχημα ας δώσει ένα πιάτο φαΐ. Αν ο δίπλα ζητιανεύει και έχει κάποιος περίσσευμα, ας δώσει από το περίσσευμά του. Αν θέλει και μπορεί βέβαια...τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό και τίποτα όμως κατακριτέτο.
 Θέλει  κάποιος να ξεσηκωθεί; να αντιδράσει; να επαναστατήσει; να εναντιωθεί; σε μερικά ή σε όλα; Ας το κάνει κι ας είναι και μόνος του στην τελική, ας κινδυνέψει να χαρακτηρισθεί και γραφικός. Εχει σημασία; Αν θέλει πάλι να κάτσει στον καναπέ του και να βλέπει όλη μέρα τούρκικα και να χαζοπερνάει, αν θέλει να είναι ο επαναστάτης του καναπέ και της κοινωνικής δικτύωσης, αν θέλει να σιωπά, να υπομένει ή να αντέχει, είναι ελεύθερος να το κάνει.
Υπάρχει κάποιο είδος συμφωνίας, ένα συμβόλαιο που θα έπρεπε να τηρούμε όλοι και να συμπορευόμαστε με όσους θέλουν να δείχνουν ( ή ότι είναι ) πολιτικά ορθοί; Υπάρχει κάποιο είδος προσυλητισμού σε ιδέες και συμπεριφορές κοινά ( τάχα) αποδεκτές που το επιβάλλουν κάποιοι (άγραφοι) ηθικοί νόμοι μιας ειδικής κάστας ανθρώπων που "νοιάζεται" , συμπονά και δεν λαθεύει ποτέ; Δε νομίζω!  Εκτός κι αν μου πείτε ότι τέτοιες τακτικές, που μοιάζουν πολύ με αυτές της "Χρυσής Αυγής" φυσικά,  είναι αυτές που θα πρέπει να ασπαστούμε όλοι μας, γιατί διαφορετικά θα μας αφαιρεθεί το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης, της σκέψης, της έκφρασης και της πράξης.  Ο ρατσισμός δεν έγκειται μόνο στο χρώμα και στις ιδέες τελικά αλλά και στο πως διάγει κάποιος τον βίο του! Αυτό καταλαβαίνω.
Μου θυμίζει όταν μερικές φορές, μού "σκάνε" στις ενημερώσεις του facebook  αναρτήσεις από Έλληνες φίλους μου που κατά την πλειψηφία τους είναι μαύρες και δυσοίωνες όπως πολλές και από τις δικές μου, και ξαφνικά πετάγεται μια ενημέρωση από φίλους μου στην Αμερική ή σε κάποια άλλη χώρα ή και από την Ελλάδα ακόμα, που αναρωτιούνται  για το τι ρούχα θέλουν να πάρουν, πουθα βγουν και θα διασκεδάσουν το βράδυ ή σε τι γκαλά θα παρευρεθούν, σε ποιο εστιατόριο θα φάνε και που θα περάσουν τις επόμενες διακοπές τους, αναρτήσεις που ξεχειλίζουν από άγνοια για το τι περνάεει ο υπόλοιπος κόσμος εδώ και που είναι σαν τη μύγα μες το γάλα, ανάμεσα στις υπόλοιπες αναρτήσεις μελαχγολίας και δυστυχίας. Δε λεω και μένα μου φαίνεται "κάπως" αλλά μάλλον αστείο περισσότερο το θεωρώ  το σκηνικό παρά εκνευριστικό.
Και βέβαια αυτοί ζουν στην "κοσμάρα" τους, στην δική τους πραγματικότητα , είτε γιατί ζουν σε άλλη χώρα και η δυστυχία των άλλων είναι κάτι που απλώς υπάρχει  μακριά, είτε γιατί μπορούν να ζουν καλύτερα μέσα σε αυτή τη χώρα που ταλαιπωριέται και η δυστυχία των άλλων είναι κάτι που συμβαίνει κάπου επίσης μακριά από αυτούς. Δεν βλέπω καμιά διαφορά στις δυο αυτές αντιδράσεις.
Δεν είδα κανέναν από εμάς να συμπαραστέκεται στους Αιγύπτιους που σκοτώνονται κατα συρροή τώρα , ούτε να αναρτά κάτι υπέρ τους. Ούτε είδα κανέναν να υπεασπίζεται τις άθλιες εργσιακές συνθήκες των Κινέζων, γιατί ακόμα υπάρχουν και το ξέρουμε καλά, ούτε για τις τριτοκοσμικές συνθήκες υγιεινής σε κράτη της Αφρικής. Ούτε γιατί οι Ρώσοι μαφιόζοι επδεικνύουν παντού τον πλούτο τους, αγοράζοντας νησιά κλπ , ούτε που μερικές ποδοσφαιρικές ομάδες συνεχίζουν να δίνουν υπερογκα ποσά για την απόκτηση διάσημων ποδοσφαιριστών. Αυτα δεν είναι κατακριτέα επειδή  συμβαίνουν κάπου αλλού μακριά  σε μια "άλλη πραγματικότητα" και  δεν μας αγγίζουν και μας αγγίζουν η καλοπέραση και η διασκέδαση του δίπλα μας; Επειδή είμαστε στην ίδια θέση πάνω κάτω, και όλοι πρέπει να βράζουμε στο ίδιο καζάνι;
Κι αυτό όπως καταλαβαίνουμε δεν έχει να κάνει  καθόλου μα καθόλου με την κοινωνική ευαισθητοποίηση. Περισσότερο μου φαίνεται ότι έχει να κάνει με το τελείως  παράλογο "Πονάω εγώ; Να πονάς κι εσυ!" ή  με το εντελώς ενοχικό "Γιατί δεν πονάω εγώ αφού πονάς εσύ;"
Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να εκτοξεύουμε λίβελους για την ευδαιμονία και την ευτυχία, τη χαρά κλπ των άλλων επειδή τάχα σε δύσκολους καιρούς δεν θα έπρεπε να προβάλλεται. Γιατί εγώ θα υποστηρίξω το εντελώς αντίθετο: Σε δύσκολους καιρούς αυτό που θα πρέπει να προβάλλουμε είναι η  χαρά μας, η ευτυχία μας,  η δημουργικότητά μας  σε όποιο βαθμό τη βιώνει κανείς και ό,τι άλλο θεωρεί ο καθένας ό,τι προάγει την εξέλιξη, τις ανοιχτές θάλασσες και όχι τη στασιμότητα, τα βαλτόνερα  και αυτά που συνηγορούν στην ακόμα μεγαλύτερη  προσωπική δυστυχία μας ή τη δυστυχία αυτής της χώρας, με το άλλοθι της επιβεβλημένης και αυτοδιαφημιζόμενης συμπόνιας και  συμπαράστασης.
Ας κοιτάξουμε λοιπόν , όπως λένε, την καμπούρα μας και ας μην ασχολούμαστε με την καμπούρα των άλλων...και λέω πάλι...τουλάχιστον όχι αυτών που δεν μας κλέβουν και δεν μας αφαιρούν τίποτα από τα κεκτημένα μας!
Και πραγματικά όλα αυτά τα λεω με αγάπη και καλή προαίρεση και όχι με θυμό ή αγανάκτηση. Την άποψή μου λέω, η οποία μπορεί να είναι και ασήμαντη στην τελική.
Να είμαστε καλά , όπως μπορούμε...όσο  το μπορούμε ακόμα!

ΥΓ. Συγγνώμη για το ακατάσχετο των σκέψεων και της μη συνειρμικής πιθανόν σειράς των γραφόμενών μου αλλά τα έγραψα όπως ακριβώς τα ένιωσα και τα σκέφτηκα χωρίς να τα επεξεργαστώ...λογοτεχνικά!

Αν οι σχέσεις...

Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου, φίλους, γνωστούς, συγγενείς αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό, καταλήγω όλο και περισσότερο στο εξής συμπέρασμα:

(όλο το παρακάτω είναι μια τεράστια πρόταση χωρίς τελείες,  ακριβώς γιατί είναι μια συνεχόμενη σκέψη. Πρώτος διδάξας James Joyce, στον επίλογο του "Οδυσσέα" του, με τον μονόλογο της Molly, αν και αυτός δεν έβαλε κανένα σημείο στίξης, εγώ είπα να σας διευκολύνω κάπως ως προς το νόημα...άν βγάλετε κάποιο νόημα δηλαδή.)

Αν οι άνθρωποι δεν ήταν αναγκασμένοι να μένουν μαζί, να "συμβιώνουν", να "ενώνουν" τις ζωές τους με λόγους τιμής, προφορικούς όρκους, ειπωμένες ή ανείπωτες υποσχέσεις, γάμους, συμβόλαια, υπεύθυνες δηλώσεις, σύμφωνα, προσύμφωνα και όλες αυτές τις κοινωνικές συμβάσεις που οι ίδιοι οι νόμοι επιβάλλον καταναγκαστικά,  κυρίως για τη συνοχή της κοινωνίας άρα και για την  πιο αποτελεσματική χειραγώγησή της, (μέσω της κληρονομιάς, κοινωνικής ασφάλισης, σύνταξης, κλπ),αλλά και για  τη διαιώνιση του είδους, που εξασφαλίζει και την διαιώνιση της χειραγώγησης, επιβάλλοντας έτσι την εξάρτηση του ενός από τον άλλον σε νομικό κατ' αρχάς επίπεδο (ακόμα κι αν πάψει να ισχύει οποιαδήποτε σχέση... μέσω διατροφών, διανομής περιουσίων,  νόμιμων μοιρών κλπ), κάνοντας αυτή την τακτική  να  εγκατασταθεί, να εδραιωθεί γερά και  να γίνει μπετόν στις συνειδήσεις όλων ( μα όλων όμως),  προτρέποντάς τους να την αναζητούν συνεχόμενα, απεγνωσμένα και να τη "μεταφράζουν" ως το μόνο εχέγγυο για την απόδειξη "αληθινών" συναισθημάτων, ως της μοναδικής " λογικής" ή "κανονικής" επιλογής που έχουν , από τότε που δημιουργήθηκαν οι πρώτες ανθρώπινες κοινότητες, (με καταστροφικές προεκτάσεις και αποτελέσματα στον ανθρώπινο ψυχισμό),
 και αφήνονταν οι άνθρωποι στην ελεύθερη επιλογή τους, ξέροντας οτι ο καθένας θα πρέπει να φροντίζει αυτόνομα για την όποια τύχη του, ελεύθερα, ανεξάρτητα, απλευθερωμένος από κακοποιημένες και εντελώς παραφρασμένες έννοιες όπως "ζευγάρι", "σύζυγος" , "σύντροφος" κ.ο.κ, ( άσχετα αν επέλεγε να συγκατοικήσει με κάποιον  άλλον, ακόμα και για όλη τη ζωή του, ανεξάρτητα αν αυτός θα ήταν ερωμένη/ος ή όχι, γονέας των παιδιών που θα γεννούσαν ή υιοθετούσαν κλπ,  επ ουδενί  όμως  να χαρακτηριζόταν  ως ενέργεια δεσμευτική ή καθοριστική για συγκεκρμένες πράξεις και συμπεριφορές εκπορευόμενες έξωθεν του ίδιου του εαυτού του,  για χάρη μόνο του έτερου) και έμενε η ουσία  των πραγμάτων, των  συναισθημάτων κλπ, που θα τους οδηγούσαν σε ειλικρινείς πράξεις απέναντι στον άλλον, χωρίς να πρέπει να τον "εξουσιάζουν", σώνει και καλά, μέσω κατασκευασμένων, στρατευμένων, κατευθυνόμενων  τερτιπιών,
τότε θα μπορούσαμε πραγματικά να μιλάμε για την αρχή εξάλειψης μεγάλου μέρους της ταλαιπωρίας των διαπροσωπικών ανθρωπίνων σχέσεων.

Ουτοπικό; Ιδανικο; Πάντως όχι και τόσο ακατόρθωτο, αν το θελήσει κάποιος!
Ξέρω όμως τι σκέφτεστε!...ό,τι βολεύει τον καθένα.
Ας είναι...

Ο άνθρωπος, η ζάχαρη ,το γλειφιτζούρι και η δίαιτα!

Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος, που και που,  έχει  ήπιες έως μέτριες υπογλυκαιμικές κρίσεις.
Στο παρελθόν αντιμετώπισα το πρόβλημα ευκαιριακά. Στην αρχή με λίγη ζάχαρη όταν πάθαινα τις κρίσεις, εύκολη και γρήγορη λύση και την είχα μέσα στο σπίτι μου.
Αργότερα ανακάλυψα τα γλειφιτζούρια.  Πίστευα ότι θα μου  έκαναν καλό γιατί θα κρατούσαν πιο πολύ χρονικά και η πρόσληψη σταθρερής ζάχαρης  θα εξομάλυνε το πρόβλημα καλύτερα. Μου άρεσαν πολύ τα γλειφιτζούρια, αν και όχι όλα. Πιο πολύ μου άρεσαν τα γλειφιτζούρια  με γεύση πετροκέρασου. Δεν ήξερα όμως ότι ήταν δύσκολο να τα βρώ.  Κάποια στιγμή που  η κατάσταση ξέφυγε  πήγα να αγοράσω ένα από τα αγαπημένα μου και αποτελεσματικά ( όπως πίστευα)  γλειφιτζούρια πετροκέρασου.
Φτάνοντας στο κατάστημα με τα ζαχαρωτά έψαξα για το γλειφιτζούρι πετροκέρασου που μου αρέσει. Όμως δεν το βρήκα, και κατέληξα να ψάχνω για κάποιο υποκατάστατο που θα μου άρεσε φυσικά λιγότερο αλλά θα με ηρεμούσε πιο αποτελεσματικά, από τις κρίσεις υπογλυκαιμίας που με έπιαναν. Κι έτσι πήρα ένα γλειφιτζούρι με γεύση κεράσι.  Αμέσως αντιλήφθηκα  ότι,  μάλλον,  μου έκανε καλό αλλά δεν μου άρεσε πολύ η γεύση του. Παρ όλα αυτά συνέχιζα να  το τρώω αφού έβλεπα  ότι με ηρεμεί και με ησυχάζει. ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. Και όσο περνούσε η  ώρα τόσο περισσότερο δεν μου άρεσε.
Μετά από κάποιες ώρες που δεν κατάλαβα πως πέρασαν είναι αλήθεια ( η επίδραση της ζάχαρης, και όχι της γεύσης, ήταν καταλυτική), πρέπει να ήταν  γύρω στς 7 ώρες αν θυμάμαι καλά (και θα συνέχιζα και για 7 χρόνια παρ όλο που δεν  μου άρεσε),  και ενώ συνέχιζα να γλείφω (!) αυτό το γλειφιτζούρι  έχοντας αυτό σχεδόν λιώσει αλλά ακόμα να τελειώσει, εγώ όμως να έχω ηρεμήσει πολύ αλλά να είμαι έτοιμος να ξεράσω τα άντερά μου, βλέπω μπροστά μου μια ταμπέλα διαβητολόγου που υπόσχεται θεραπεία από τα συμπτώματα υπογλυκαιμίας.  Ευκαιρία είναι είπα, το πίστεψα και  χωρίς να το σκεφτώ πολύ μπαίνω μέσα.
Ετσι άρχισα μια θεραπεία με σταθερή λήψη υδατανθράκων και σταθερά γεύματα. Για 3 μήνες περίπου ( που μου φάνηκαν 3 χρόνια) έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτικός και συνεπής στην τήρηση των γευμάτων και γενικώς η ζωή μου για  αρκετό καιρό που είχα μπει στο πρόγραμμα , ήταν  δύσκολη και δεν μπορούσα να ησυχάσω ώστε να σκεφτώ κάτι άλλο. Που και που ο γιατρός μου άλλαζε τη δίαιτα με φαγητά που άλλοτε μου άρεσαν πολύ και άλλοτε καθόλου. Αλλά συνέχιζα να την τηρώ σχεδόν ευλαβικά. Σταμάτησα όμως κάθε άλλη  ασχολία μου και επιδόθηκα στην τήρηση αυτού του προγράμματος. Αν και ο γιατρός μου είχε πει ότι καλό θα ήταν να συνεχίσω κανονικά τη ζωή μου ( δουλειά, κοινωνικές σχέσεις, διασκέδαση, χόμπυ κλπ κλπ) και απλώς να εντάξω αυτό το πρόγραμμα στην καθημερινότητά μου. Ετσι θα έχω σίγουρα και μακροπρόθεσμα ορατά αποτελέσματα. Όμως εμένα μου είχε γίνει έμμονη ιδέα και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο παρά να κοιτώ την ώρα πότε πρέπει να φάω και τι.  Με κούρασε  πραγματικά πάρα πολύ. Εντάξει δεν είχα υπογλυκαιμκές κρίσεις για αρκετό καιρό  (αν και μερικές φορές που κάτι γινόταν και έχανα την μπάλα, έπαιρνα λίγη ζάχαρη, λίγη όμως και ίσα  για να έχω στιγμιαία αποτελέσματα με τις ανάλογες φωνές του γιατρού φυσικά και τις απιελές του ότι θα με αφήσει από θεραπευόμενο) αλλά είχα εξουθενωθεί  πάρα πολύ και  αποφάσισα να σταματήσω. Ετσι ξαφνικά όταν ο γιατρός κάποια στιγμή μου εξήγησε καλύτερα ότι έτσι θα πρέπει να είναι η ζωή μου όλη από εδώ και στο εξης, σκέφτηκα: γιατί να συνεχίσω αφού υπάρχουν πάντα  οι πιο γρήγορες λύσεις; Βλακεία θα ήταν να ταλαιπωριέμαι τόσο πολύ!
Κάπου βέβαια στο πίσω μέρος του μυαλού μου σκεφτόμουν πως ο γιατρός θα μου έδινε καλύτερο, πιο εύκολο πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις ορέξεις μου και μόνο, αν  έβλεπε ότι τα εγκατέλειπα και ότι θα με έχανε από πελάτη και μαζί τα λεφτά που του έδινα. Αλλά αυτός ήταν ανένδοτος και αυστηρός. Φάνηκε πιο έντιμος από ό,τι περίμενα!
Σταμάτησα.  Σιγά μην ενδώσω και στις συμβουλές του κάθε γιατρουδάκου. ΕΓΩ θα τα καταφέρω! Και πράγματι. Για λίγο καιρό πήγαινα καλά. Μου έλειπε το πρόγραμμά μου αλλά δεν είχα  κάποια ιδιαίτερα προβλήματα. Η θετική επιρροή της δίαιτας , (από όσο καταλαβαίνω τώρα), συνέχιζε ακόμα και μπορούσα να αντιμετωπίσω την καθημερινότητα σχετικά εύκολα. Αλλά κάθε μέρα όλο και λιγότερο.  Οι υπογλυκαιμικές κρίσεις ξανάρχισαν λίγο χρόνο μετά από την διακοπή της θεραπείας  και κάθε φορά που μου συνέβαινε αυτό έπρεπε  πάλι να ψάχνω να βρω να φάω κάτι γλυκό για να ηρεμήσω.  Και το έκανα γυρνώντας πάλι πίσω στις παλιές καλές μου συνήθειες που έτσι κι αλλιώς δεν νομίζω ότι έχουν καμιά σοβαρή επίπτωση στην υγεία μου.  Ετσι πίστευα τουλάχιστον  από παλιά. Κι ΕΓΩ πάντα ξέρω καλύτερα από τον καθένα, αφού ΕΓΩ γνωρίζω πολύ καλά τις ανάγκες του εαυτού μου.
Όμως πάλι έφτασε ο καιρός που τα πραγματα έχουν ξεφύγει πολύ και αυτό ευτυχώς μπορώ ακόμα να το αντιληφθώ, παρ όλο που ένα από τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας είναι και το χάσιμο του νου και του κόσμου γύρω. Το παθαίνω όλο και πιο συχνά τελευταία. Έχοντας φτάσει  μέχρι τώρα σε αυτό το σημείο έχω τις εξής επιλογές:
- Συνεχίζω να τρώω την εύκολη και άμεσα αποτελεσματική ζάχαρη
- Ξαναψάχνω για το αγαπημένο μου γλειφτζούρι πετροκέρασου με το ρίσκο να ξαναπέσω σε υποκατάστατο , ικανοποιώντας τον εαυτό μου δίνοντάς του ηρεμία για περισσότερο χρόνο
- Ξαναρχίζω την ιδια προληπτική θεραπεία με φάρμακα και σωστή διατροφή πρόσληψης υδαταθράκων  που έκανα και πριν και που ξέρω σίγουρα ότι θα έχει αποτελέσματα, που αν και θα μου στερήσει το "αγαπημένο" μου γλειφιτζούρι  και την εύκολη ζάχαρη θα με κρατήσει  περισσοτερο υγιή και σώο! Οτι μπορώ να στηριχτώ πάνω της.  Αν με ξαναδεχτεί ο γιατρός να με αναλάβει ( γιατί υπάρχει και η πιθανότητα να με διώξει κλωτσηδόν) θα είναι σα να  ξαναρχίζω την δίαιτα από την αρχή και θα έχω να  αντιμετωπίσω όλες αυτές τις δυσκολίες που αντιμετώπισα όταν την πρωτοάρχισα με  εντελώς  διαφορετική αντιμετώπιση όμως,  ώστε να καταφέρω να την εντάξω στην καθημερινότητά μου χωρίς να με καταβάλει ολοκληρωτικά. Ξέρω ότι πρέπει αυτό να κάνω και με κουράζει ήδη πάρα πολύ.
-Πηγαίνω σε έναν άλλο γιατρό να μου δώσει μια άλλη δίαιτα και φάρμακα μπας και μου είναι πιο εύκολο να  τηρήσω, παίρνοντας φυσικά το ρίσκο ο γιατρός να μην είναι το ίδιο καλός , ούτε να  μου δώσει η δίαιτά του τα ιδια αποτελέσματα που ή προηγούμενη δοκιμασμένη δίαιτα μου έδωσε.

ΟΚ έχω έρθει σε αδιέξοδο. Αλλά υπάρχει κάποιος που θα υποστήριζε ότι κάποια από αυτές τις επιλογές μου είναι λάθος;

Υπόθεση εργασίας, λίγο δυσάρεστη,λίγο μπερδεμένη, πιθανόν και άτοπη!

Τα  ανάπηρα παιδάκια   ή αυτά με ειδικές ικανότητες    και οι  ανήμποροι ηλικιωμένοι, χρησιμοποιούνται και εκμεταλλεύονται  από αρκετούς επιτήδειους, που προσλήφθηκαν για να τους προσέχουν, για ποικίλους λόγους,  εξαιρετικά ανέντιμους. Τους χρησιμοποιούν για παράδειγμα ως αφορμή ή ως άλλοθι  για να πιάσουν κουβέντα με κάποιον που είδαν στην παραλία και γουστάρουν να συνευρεθούν ερωτικά μαζί τους ( έστω για μια φορά),  για να τους δώσουν προτεραιότητα σε κάποια σειρά (ξεγελώντας και κοροϊδεύοντας τους υπόλοιπους που περιμένουν υπομονετικά και τους παραχωρούν τη σειρά τους) και γενικά να τους δώσει κάποιος προσοχή αφού από μόνοι τους δεν μπορούν ή δεν είναι ικανοί να την έχουν.
    Έτσι κι αλλιώς τους έχουν  προσλάβει τυπικά και νόμιμα γι αυτή τη δουλειά και δεν τρέφουν κανένα συναίσθημα για αυτόν που προσέχουν αφού ενδιαφέρονται μόνο για τα λεφτά που κερδίζουν! Και οι άμεσα οικείοι και συγγενείς δεν μπορούσαν να ασχοληθούν και πιθανόν να θεραπεύσουν ή να προσαρμόσουν κοινωνικά τους "πάσχοντες", δεν άντεχαν την ταλαιπωρία, την μεγάλη ευθύνη ή για χίλιους άλλους λόγους. Κυρίως γιατί έχουν με άλλα πράγματα να ασχοληθούν που αφορούν περισσότερο τον εαυτό τους , την προσωπική τους διασκέδαση αλλά και εξέλιξη. ( Εδώ δεν αναφέρεται η εκδοχή να φροντίζουν μόνοι οι οκείοι και οι συγγνείς τούς ανήμπορους, με αυταπάρνηση αναλαμβάνοντας όλες τις ευθύνες αλλά και τις συνέπειες αυτής τους της επιλογής, είναι το θέμα μιας άλλης υπόθεσης εργασίας και δεν αφορά αυτή τη στιγμή)
    Καταθέτω, λοιπον, τον προβληματισμό μου : Ας υποθέσουμε ότι  αυτός ο επιτήδειος υπάλληλος προβαίνει σε μια ανάρμοστη ή ακραία πράξη με σκοπό να βλάψει (ως και μέχρι θανάτου) αυτόν που υποτίθεται ότι προστατεύει.
     Σίγουρα θα είχε τους λόγους του: Τον πρόσταξε κάποια φωνή μέσα του, τον πρόσταξε η κρυφή συτεχνία ενός άλλου πλανήτη  της οποίας τα συμφέροντα εξυπηρετεί, επειδή νευρίασε στιγμιαία, δεν του απέφερε το θύμα τα προσδοκόμενα  οφέλη πια, ήθελε να του πάρει όλα τα πράγματα αξίας που ήταν κρυμμένα στο σπίτι και να κάνει τη ζωή του, να ξελαφρώσει τάχα τους οικείους από στεναχώριες βάσανα και έξοδα , είναι κατά της προστασίας και θεραπείας ανήμπορων φαινομενικά ατόμων, αρα στον Καιάδα! Μπορεί και από απροσεξία, από κακή εκτίμηση καταστάσεων και έλειψη ικανοτήτων για το σωστό χειρισμό τους!
    Φυσικά και οι υπόλοιποι θα λυπηθούμε το θύμα , θα το συμπονέσουμε, θα οργιστούμε και θα αγανακτήσουμε, ανάλογα με το πόσο γνωρίζαμε το θύμα και τη σχέση που είχαμε μαζί του,  λιγότερο πάντως από τους άμεσα οικείους του και συγγενείς του.
    Θα αρχίσουμε τα απολύτως φυσικά εν είδη επικηδείου: "Τον καημένο! Δεν του άξιζε τέτοιο τέλος! Δεν τον λυπήθηκε έτσι ανήμπορος που ήταν! Το γουρούνι θέλει κρέμασμα κλπ κλπ"  Και φυσικά θα εξάρουμε ή θα εξωραΐσουμε εν γένει το θύμα ( μια ζωγραφιά ήταν, πολύ καλός άνθρωπος, έλεγε ωραίες ιστορίες για τα παλιά, κάποτε έπαιζε ωραία μουσική, μεγάλος καλλιτέχνης, γλυκιά παρεούλα ήταν, ότι και να ήταν μια ζωούλα ήταν κλπ)  ξεχνώντας πιθανόν την ανημποριά του και το πόσο ταλαιπωρούσε τους οικείους του. ( Αν και μερικοί θα ψιθυρίσουν χωρίς να ακουστούν οτι : "Ξεκουράστηκε τουλάχιστον ο καψερός γιατί ταλαιπωριόταν και θα ξεκουραστούν και οι υπόλοιποι που τόσο βασανίζονταν...που σημαίνει ότι χωρίς να το καταλάβουν δικαιώνουν την πράξη του θύτη. Το ενοχικό εδώ αυξάνεται κατακόρυφα γι αυτό και αποκρύπτεται!) Κυρίως θα εστιαστούμε στο συναισθηματικό δέσιμο θύματος και συγγενών-οικείων και το πόσο  θα υποφέρουν οι γύρω του από την έλειψη αυτής της συναισθηματικής  ένωσης και ανάγκης.
   Το ίδιο θα κάνουν και οι συγγενείς του θύματος που θα στραφούν με μένος εναντίον του θύτη, με όλη τη συναισθηματική φόρτιση , έξαρση κλπ.  Δεν θα αναφερθεί όμως το θέμα της σύνταξης που πιθανόν  έπαιρνε το θύμα και που  ίσως βοηθούσε έτσι  τους οικείους και συγγενείς του,  για τους οποίους θα ήταν φυσικά υπολογίσιμο έσοδο όπως έχουν αποδείξει οι ψευδείς δηλώσεις στα ασφαλιστικά ταμεία για αποθανόντες ασφαλισμένους " που ακόμα  ζούσαν" για πολλά πολλά χρόνια. Ισως αυτό το θέμα το αναφέρουν κάποιοι "κακοπροαίρετοι και αχρείοι άνθρωποι που δεν συναισθάνονται τις ανθρώπινες ανάγκες και τον πόνο που βιώνουν οι εναπομείναντες από τον χαμό του θύματος"!
     Ο θύτης όμως σίγουρα θα γνωρίσει την κατακραυγή του κόσμου. Και πολύ σωστά!
    Αν εξαιρέσουμε την εύλογη αντίδραση : "Μα καλά δεν τον είδαν τι ήταν και τον προσέλαβαν; Δεν το έψαξαν πριν τον προσλάβουν; Καλά δεν ήξεραν...δεν ρώτησαν; κλπ,"   με τι θα ασχοληθούμε  ουσιαστικά; Με το θύμα ( που θα ξεχαστεί σε λίγο καιρό); ή με τον θύτη και την πράξη του;  Θα δικάσουν και θα τιμωρήσουν οι δικαστές τον θύτη  λαμβάνοντας   υπ όψιν περισσότερο το θύμα ( που και σαφώς η ανημποριά του θα συνυπολογιστεί στην τελική ετυμηγορία)  ή αυτή καθ εαυτή την αποτρόπαια πράξη;

Μπορεί να ήταν ένα κακό παράδειγμα και αρκετά μπερδεμένο αλλά όποιος κατάλαβε κατάλαβε!

Δεν είναι και θέσφατο...

Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στη μόρφωση και την καλλιέργεια. Η μόρφωση μπορεί να είναι μια αναγκαστική επιλογή λόγω κοινωνικών συμβάσεων ή απαιτήσεων. Μπορείς να την πάρεις με σχετική ευκολία από συγκεκριμένα μέρη και συγκεκριμένους ανθρώπους που ευαγγελίζονται την (με χρηματικό αντίτιμο ή όχι) προσφορά της. Για την πιστοποίησή της θα αποκτήσεις ένα χαρτί και θα ενταχθείς στη μεγάλη μάζα των (καλά ίσως) εκπαιδευμένων  αλλά  (πιθανόν) απαίδευτων ανθρώπων.  Η καλλιέργεια όμως είναι προσωπική επιλογή, υπάρχει παντού και συλλέγεται μέρα με τη μέρα, αρκεί να έχεις τα μάτια και τα αυτιά σου ανοικτά να εκμεταλλεύεσαι κάθε ευκαιρία για την προσωπική σου εξέλιξη, να μαθαίνεις από ό,τι και όποιον βρεθεί στο διάβα σου , είτε στο δρόμο, είτε στο πεζοδρόμιο, είτε στ΄ αλώνια , είτε στα σαλόνια. Μην περιμένεις να  σε ανταμείψει κανείς, να σε επαινέσει, να σου δώσει τα εύσημα, δεν θα πάρεις κάποιο χαρτί, κάποια επιβεβαίωση, αλλά μέσω των εμπειριών τις οποίες θα αποκτήσεις (που όχι, δεν είναι  από τις προσπάθειες για την απόκτηση χρημάτων ή μόνο  οι σεξουαλικές ή ερωτικές εμπειρίες, σύνελθε! )  θα εξιψώσεις τον εαυτό σου στη σφαίρα των πραγματικά ευδαιμονούντων!
(διαβάζουμε λίγο Πλάτωνα και Αριστοτέλη , καλό θα μας κάνει)
Τι λεω τώρα, θα μου πείτε...δίκιο έχετε!
Καλημέρα!

Περί φανατισμού και φόβου.

Είναι η πεποίθηση της άγνοιας όσων ευχαριστιούνται να γελοιοποιούνται δημοσίως επειδή, τάχα, σκέφτονται πως είναι μάρτυρες, διπλασιάζοντας την προσπάθειά τους  ξεχνώντας το στόχο τους, πιστοί που απαλλάχτηκαν από τις αμφιβολίες τους, καταρρίπτοντας, έτσι, βασικό τους "πιστεύω", βρισκόμενοι όχι ένα βήμα πριν, αλλά μετά τη βαρβαρότητα...στο χάος,  χωρίς να μπορούν να αλλάξουν όχι μόνο τις απόψεις τους αλλά ούτε και θέμα, που παίρνουν σοβαρά τον εαυτό και  τη γνώμη τους, που έντονα πεθαίνουν παρά ζουν, με την απόλυτη δική τους ειλικρινεία που τους καθιστά τρομακτικότερους και πιο επικίνδυνους. Ηλίθιοι από φανατισμό ή φανατικοί από ηλιθιότητα! (πανεσπερμία και συρραφή προσωπικών και άλλων γνωμών).
Δεν θα έλεγα πως ζούμε μεγάλες στιγμές. Μάλλον τις πιο σκοτεινές μας! Και το σκοτάδι μεγαλώνει το φόβο, είναι αλήθεια. Γενναίος όμως δεν είναι αυτός που θα τον πολεμήσει απερίσκεπτα, αλλά αυτός που θα τον αποδεχτεί και θα τον αντιμετωπίσει με σύνεση.

Φτάνει πια!

Φτάνει πια! Δημοσίευση στο protagon.gr

Δημοσίευση στο protagon.gr

Ολυμπιακή αδιαφορία

Σαν τον Καραγκιόζη!

Το πιο θλιβερό είναι ότι αρκετοί "Ανθρωποι των Τεχνών και των Γραμμάτων" συνεχίζουν να υποστηρίζουν το ήδη υπάρχον πολιτικό σύστημα και να συμπορεύονται μαζί του είτε ως επίδοξοι βουλευτές κομμάτων (ιδίως του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ) είτε ως εθελοτυφλούντες οπαδοί αυτών! Και βέβαια καταλαβαίνω ότι δεν αλλάζουν τα πράγματα από τη μια στιγμή στην άλλη και ότι κάπως, με κάποιον τρόπο πρέπει να κυβερνηθεί αυτός ο τόπος, είναι όμως γελοίο να γίνεται χωρίς μνήμη, συνείδηση και υπευθυνότητα!

Συγκινητική Δημοκρατία

Πότε υπήρξαν στο παρελθόν τέτοιες δημόσιες συνελεύσεις με τόσο δημοκρατικές διαδικασίες!

Αυτή είναι πραγματική Δημοκρατία που σχεδόν σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Για την οργάνωση και τη διαδικασία που ακολουθείται! Όπως γνωρίζουν όλοι (και όσοι δεν γνωρίζουν καλά θα ήταν να ενημερωθούν) τέτοια συνέλευση είναι δείγμα Δημοκρατικού πολιτεύματος στο οποίο δεν υπάρχει Κυβερνήτης ή Πρωθυπουργός. Υπάρχουν ρήτορες που προτείνουν και ο Δήμος, ο Λαός ψηφίζει! Αυτή η αντιπροσωπευτική δημοκρατία που διατηρούμε ακόμα, κάθε άλλο παρά Δημοκρατία είναι , περισσότερο μοιάζει με το πολίτευμα στα χρόνια του Σόλωνα ή του Δράκοντα.  Και δεν είναι καθόλου αρχαιολατρική αυτή η άποψη. Ούτε αγγίζει τα όρια του εθνικισμού. Οι ασχολούμενοι με τις πολιτικές επιστήμες το γνωρίζουν καλά. Η Δημοκρατία δε είναι αυτοσκοπός. Η Ελευθερία είναι το ζητούμενο, η Ελευθερία παντού, σε όλα τα επίπεδα! Και τέτοιες συνελεύσεις που λαμβάνουν χώρα κάθε βράδυ στο Σύνταγμα είναι πραγματικά Ελεύθερες, πραγματικά Δημοκρατικές.
Μακάρι αυτή η κίνηση να αποκτήσει τη συμμετοχή όλο και περισσοτέρων, μακάρι να μην είναι μια φούσκα που ξεπήδησε σε περίοδο κρίσης και μετά θα ξεχαστεί όπως όλα τα άλλα. Επιφυλάξεις υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν,  ίσως είναι ρομαντικό όμως είναι ενθαρρυντικό και τρομερά ελπιδοφόρο και μακάρι να φέρει αποτελέσματα! Η συμμετοχή του καθενός είναι απαραίτητη αν θέλουμε να αλλάξει κάτι επιτέλους σε αυτή τη χώρα! Ας κάνουμε κάτι, ας δράσουμε όπως δεν έχουμε δράσει ποτέ ξανά. Με τέτοια Ειρήνη, Σύμπνοια και Αποφαστιστικότητα. Ας ελπίζουμε και στην αποτελεσματικότητα!

υπό κατασκευή...