Κριτική για την Κόστα Ρίκα

Η μαθήτριά μου Ελευθερία Λακασα έγραψε μια κριτική που θα την ζήλευε κάθε συγγραφέας! Την ευχαριστώ πολύ.

10-11-14

Από μια αναγνώστρια, εντυπώσεις από το βιβλίο Κόστα Ρίκα.

Μου άρεσε! Αλέξανδρε. Γέλασα πολύ!!

Σαρκασμός, ψυχογράφημα γυναικείας φύσης, δυτικού κόσμου, 21ου αιώνα. Δύσκολο θέμα να αποδοθεί από άντρα. Μας έχεις μελετήσει, παρατηρήσει, συζητήσει (ακούσει) με πολλές «από σε όλες εκείνες (αφιέρωση άλλωστε. φίλες, συνάδελφοι, μαθήτριες κλπ οκ?)».

Στην αρχή κάπως μου φάνηκε, δεν ξέρω τι περίμενα, να διαβάσω. πολύ Αθηναϊκό (λοφτ κλπ λέξεις ξενόγλωσσες στα ελληνικά με ξένισαν λιγάκι)_είμαι βλέπεις και επαρχιωτάκι) αλλά μετά μπήκα στον Σαρκασμό, αυτοσαρκασμό που θέλεις να αποδώσεις ως η γυναικεία ηρωίδα της εποχής μας, και το διασκέδασα, βρήκα αλήθειες πικρές, ένα ψυχογράφημα, - μια κρίση από τις πολλές στις οποίες έχουμε την τάση πέφτουμε ως επί τον πλείστον οι Γυναίκες, χάρη στον ανεξάντλητο συναισθηματισμό μας. Αλλά και γενικότερα, για να μην βάζουμε την γυναίκα μόνο στο στόχαστρο, τον Ατομικισμό του σύγχρονου ανθρώπου, με τις αγωνίες, τα πάθη για το άτομό του, τον εγωισμό του, τον παθολογικό εγωισμό του σύγχρονου ανθρώπου του 21^ου αιώνα, του αναπτυγμένου, ψαγμένου, αποκομμένος από τους άλλους, αποκαμωμένος ο άνθρωπος της εποχής μας. Ατομιστής.

Μου άρεσε πολύ που είναι σαν σενάριο, φανταζόμουν τις σκηνές, έκανα συνέχεια εικόνες και τους διαλόγους, πως θα μπορούσαν πιθανά να διαδραματίζεται ο μονόλογος της ηρωίδας. 

----

Έκανα μια σύνδεση, αν μου επιτρέπεις να συνεχίσω, με την ψυχολογία, μια κάπως ανάλυση χαρακτήρα, απόπειρα προσέγγισης της προσωπικότητας της ηρωίδας (που αντιπροσωπεύει δείγμα γυναικών, χωρίς να κατηγοριοποιεί το σύνολο βέβαια, ούτε να βάζει ετικέτα). Υστερική φύση η γυναικεία, φτάνουμε στα άκρα συχνά, παλινδρομούμε, χωρίς απαραίτητα να είναι διαγνώσιμη παθολογία ευτυχώς.

Σταδιακά όλα τα σημάδια, κρίσεις πανικού ηρωίδας, σκέψεις, αναμνήσεις παιδικής ηλικίας, μονολογεί, εκτονώνεται, θυμώνει, λησμονεί, όλα μαζί, μπερδεμένα, σύγχυση, τάση φυγής ως λύση αποφυγής από την πραγματικότητα. Κατάθλιψη, μανία, μανιοκατάθλιψη κορυφώνεται στη σελίδα 168 του βιβλίου, και έρχεται αμέσως ευτυχώς η συνειδητοποίηση που την κρατά ζωντανή. Συνειδητοποίηση, παραδοχή αλήθειας, και φόβος παραλογισμού.. οι δαίμονες, της, τα πάθη της, τα ανθρώπινα πάθη που ταλαντεύουν τους περισσότερους από εμάς ανθρώπους, σύγχρονους και όχι, γυναίκες και άντρες φυσικά. Οι λόγοι, τα κίνητρα ατομικά ή κοινωνικά αλλάζουν ανάλογα την εποχή, αλλά μπαίνουμε στα τομέα της ψυχοκοινωνιολογίας και κοινωνιολογίας τώρα.  

Συνειδητοποίηση, παραδοχή αλήθειας και όρια πραγματικού – παραλογισμού, σελ 168, «..με παγίδα παρά με σωτηρία». Επόμενο στάδιο σελ. 169, η συνειδητοποίηση φέρνει την λύτρωση μέσω της αποδοχής της πραγματικότητας, εξισορρόπηση συναισθήματος και λογικής . « Η ευτυχία βρισκόταν εκεί δίπλα της. Πιθανόν πάντοτε… δεν έχει τίποτα ανάγκη, γιατί τα είχε όλα..».

Πάντα η υποκειμενική αλήθεια, επιλέγουμε εμείς και μόνο εμείς, αν θα ζήσουμε με πληρότητα ή όχι. Χρειάζεται όμως δουλειά, και πολλές φορές χρειαζόμαστε στήριξη, βοήθεια και συμπαράσταση, αλλοίμονο στον πολύ εγωιστή, εγωπαθή που δεν θα ζητήσει να μοιραστεί τη ζωή του, τις σκέψεις του, τις αναζητήσεις του, τους φόβους του, και τα «πολεμάει» μόνος, καταδιωγμένος, θεριό, ατομιστής..

Η ζωή είναι ένα μοίρασμα, συντροφικότητα, επικοινωνία, μαζί. Ζούμε μαζί, όλοι μια ενότητα, αυτό έχουμε πιθανόν, ξεχάσει σήμερα, στη σύγχρονη αναπτυγμένη εποχή μας.

Ε.Λ.

Εκτός προγράμματος…προσωπικά!

Και ξαφνικά δεν ξέρω τι να γράψω.

Δεν υπάρχει σε τίποτα νόημα, λέω.

Κι αποφασίζω να μη γράψω.

Σβήνω τα files το ένα μετά το άλλο, ενώ κανονικά θα έπρεπε να πετάω άπειρα χαρτιά στο καλάθι των αχρήστων. Ετσι, να δικαιολογήσω τουλάχιστον την ύπαρξή μου ως συγγραφέα, αφού ούτε καταραμένος είμαι , ούτε αλκοολικός ούτε μέσα στην «αμαρτία» ζω, δεν είμαι ένας Ζενέ, ένας Ρεμπώ, ούτε καν ένας Κορτώ! Πολύ  clean cut για να είμαι συγγραφέας.

Και απογοητεύομαι αλλά κάνω ακόμα μια προσπάθεια.

Το χειρότερο από όλα είναι πως  δε νομίζω ότι έχω κάτι νέο να πω.

Ενα «Τίποτα» έχει καρφωθεί στο μυαλό μου. Και παίρνει τη μορφή της πραγματικότητας, που είχα κτίσει με όνειρα και φαντασία.

Κι αυτό το «Τίποτα» διαφεντεύει τα πάντα πλέον! Εχει υπερισχύσει.

Προσπαθώ να το εξηγήσω για να το νικήσω.

Αναρρωτιέμαι...         

Πόσο ευφάνταστος να γίνω πια ; Οι πολιτικοί με έχουν ξεπεράσει με τις εξηγήσεις, τις δικαιολογίες, και τις εμπεριστατωμένες τάχα απόψεις τους , που δεν πείθουν πια ούτε τα νήπια.

Πόσο αστείος να φανώ και τι κωμικό να πω; Ο Λιάπης έσπασε όλα τα ρεκόρ αστειότητας, γελοίας φιγούρας, κωμικής περσόνας  με αμίμητες ατάκες που θα ζήλευε ακόμα και ο Σακελλάριος, ενώ οι συνεδριάσεις της Βουλής  θα μπορούσαν να αποτελέσουν εκπληκτικό υλικό στα χέρια των Μόντι Πάϊθονς .

Πόσο πιο δραματικά μπορώ να εκθέσω τα πράγματα ; Ο άστεγος της οδού Δεληγιώργη , με τις 5 ξένες γλώσσες, που κοιμάται στην κλειστή είσοδο του χρεωκοπημένου ξενοδοχείου στο οποίο δούλευε κάποτε, οι νεκροί από τις πυρκαγιές εξ αιτίας των τζακιών και τις αναθυμιάσεις από μαγκάλια δεν επιδέχονται τίποτα πιο δραματικό.

Πόση ειρωνία, πόση κοροϊδία  να παραθέσω στα γραπτά μου : Οι τραπεζικές καταθέσεις των βουλευτών, οι μισθοί τους , τα bonus και οι αποζημίωσεις τους, το κάνουν έμπρακτα καλύτερα από τον καθένα μας.

Τι αγωνία, τι σασπένς, τι ίντριγκα να εφεύρω, όταν τα  προπετάσματα καπνού  των πολιτικών  που αφορούν σε κάθε τομέα της κοινωνίας για να τυφλώσουν τους αδαείς πολίτες ,  δεν έχουν προηγούμενο.

Τι δικαστικό, τι αστυνομικό μυθιστόρημα να γράψω όταν οι παρωδίες των δικαστηρίων και του αστυνομικού δελτίου  έχουν καταλύσει κάθε έννοια!

Τι αισθηματική νουβέλα να σκαρώσω, όταν ο έρωτας είναι σε δεύτερη, Τρίτη θέση ή και ανύπαρκτη ακόμα μπροστά στις ανάγκες για απλή ειβίωση.

Ούτε καν μια επιθεώρηση μπορώ να γράψω, φαντάζομαι ο Σεφερλής θα έχει σοβαρό προβλημα αφού οι κυβερνώντες και τα δημόσια πρόσωπα  δεν αφήνουν περιθώρια διακωμώδησης. Τα καταφέρνουν από μόνοι τους μια χαρά.

Να γράψω για τα Χριστούγεννα που έρχονται; Για το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα που θα έπρεπε να μας διακατέχει όλους; Να το γράψω. Να δώσω λίγο θάρρος και ελπίδα με την φτωχική μου πένα,  άσχετα αν δεν το πιστεύω κι εγώ ο ίδιος. Ασχετα αν γύρω τίποτα δεν με κάνει να το πιστέψω. Να το κάνω αν αυτό απαιτεί η συγγραφική δεοντολογία.

Να γράψω για μια πόλη που προσπαθεί να γιορτάσει; Που ο εξαναγκασμός Γιορτάστε-μη-πιστευετε-κανέναν- μίζερο,  κάνει τους ανθρώπους να ξεχύνονται στους δρόμους χωρίς να ξέρουν κι αυτοί οι ίδιοι γιατί; Να το γράψω. Πόσοι θα με πιστέψουν;

Να μεταδώσω αισιοδοξία; Ελπίδα; Χαρά; Να το κάνω, άσχετα αν όλα αυτά έχουν καταρρεύσει μέσα μου, εξαιτίας όχι μόνο της κατάστασης που βιώνουμε  αλλά και προσωπικών δυσκολιών ή των οικείων , αγαπημένων προσώπων, που λες και κάποιος δαιμόνιος Θεός περίμενε αυτές τις μέρες για να μας ταλαιπωρήσει. Η επισκέψεις στα νοσοκομεία έγινε καθημερινότητα, ενώ η  επίσκεψη σ’ ένα νεκροταφείο , ήρθε ως ωραιότατο κερασάκι στην τούρτα.

Δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν θέλω να γράφω δυσοίωνα, δεν είμαι τέοιος άνθρωπος.  Θέλω να γράφω χαρούμενα πράγματα, ωραία, αισιόδοξα, για καλούς ανθρώπους.  Για ωραίες ευτυχισμένες στιγμές. Θέλω έτσι να ευχαριστήσω τον εαυτό μου και τους γύρω μου που περιμένουν κάτι καλό να διαβάσουν  από μένα.

Προσπαθώ να το βρώ,με πόνο ψυχής.  Μερικές φορές τα καταφέρνω και το γράφω. Αλλά είναι μια μέρα η σημερινή,  που τίποτα δεν μπορώ να σκεφτώ.

Πολύ φοβάμαι ότι το «Τίποτα»  που καταστρέφει τη Φαντασία στην «Ιστορία χωρίς τέλος» του Εντε, καταστρέφει και τον κόσμο μου.

Και τρομάζω!

Η πολιτική των γονέων

Νέο άρθρο μου  στο ToPortal.gr

Η πολιτική των γονέων

Η Κόλαση δεν είναι μόνο οι άλλοι.

Αρθρο για το ρατσισμό σε όλα τα επίπεδα στο ToPortal.gr

Έκδοση Συλλογής Διηγημάτων

Για περισσότερες πληροφορίες, όσοι έχουν μαθητεύσει στο εργαστήρι μπορούν να επικοινωνούν με τα τηλέφωνα 2103640880 και 6976179319 ή με την ηλεκτρονική διεύθυνση info@nterpoulis.gr

Μια πόλη...η Αθήνα!

"Μια πόλη"στο ToPortal , για όλους τους Αθηναίους ή μη!

Αρθρο για την Τέχνη και την Τεχνική στη Δημιουργική Γραφή!

Η Τέχνη και η Τεχνική στη Δημιουργική Γραφή

Εντάξει χαλάρωσε

Δημοσιευμένο στο Toportal.gr


Εντάξει χαλάρωσε...

Προσυνεδριακές Δράσεις

Αν επιθυμείτε μια πρώτη γνωριμία με 3 είδη Δημιουργικής Γραφής ( σενάριο, διήγημα και στιχουργική), στα πλαίσια του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Δημιουργικής Γραφής, διοργανώνονται προσυνεδριακές δράσεις από το Πανεπιστημίο Δυτικής Μακεδονίας σε συνεργασία με το θέατρο 104, όπου και θα γίνουν οι δράσεις. 

Σενάριο: Αλέξανδρος Ντερπούλης -Βασίλης Ρίσβας 

Διήγημα : Γιώργος Παναγιωτίδης - Αντιόπη Αθανασιάδου

Στιχουργική : Αλκίνοος Ιωαννίδης-Νίκος Πολύζος - Χρίστος Παπαδόπουλος

Σας περιμένουμε. 

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Ποιητές ,καλλιτέχνες και διανοούμενοι σε μια...Πολιτεία!

Πάντα πίστευα πως ένα από τα μεγαλύτερα «ατοπήματα» του Πλάτωνα ήταν να εξαιρέσει από την ιδανική «Πολιτεία» του τους Ποιητές.  Αυτούς που «παραποιούν» μιμούμενοι την πραγματικότητα, μιλώντας συμβολικά για να εξηγήσουν αυτήν ακριβώς την ίδια την πραγματικότητα. Πίστευα πως αν όντως οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους , ο ρόλος των Ποιητών, είναι να χρησιμοποιούν καθημερινά γεγονότα και καταστάσεις, τροποποιημένα έτσι ώστε να υπάρχει η τέλεια αντιστοιχία  και αναλογία σε αυτό που θέλουν ουσιαστικά να παραπέμψουν.

Πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου υποστηρίζοντας αυτή την άποψη στους γύρω μου,στους μαθητές μου , στον ίδιο μου τον εαυτό. Υπεραμυνόμουν στην ουσία τη φύση μου, που, από ένστικτο αρχικά και με τεχνική αργότερα,  παρήγαγε ιστορίες που θα αφορούσαν όλους , λέγοντάς τους κάτι που ένας φιλόσοφος , αυτός  «Βασιλιάς»  της εν λόγω «Πολιτείας», θα έλεγε δοκιμιακά, θεωρητικά και αναλυτικά προκειμένουν να γίνει κατανοητός, όσο θα μπορούσε τουλάχιστον.  Χρησιμοποιούσα περισσότερο βαυκαλιστικά τον εξοβελισμό αυτό των Ποιητών από τον Πλάτωνα, ως διαφθορείς και εκμαυλιστικά στοιχεία που αλλοιώνουν την «εντύπωση» των ανθώπων για τον αισθητό κόσμο. Μου άρεσε να θεωρούμαι «ξεχωριστός» για πρακτικές και επιλογές που ανέδειξαν, έναν Σοφοκλή, έναν Αισχύλο κι έναν Ευριπίδη. 

  «Αν αυτοί οι Ποιητές δεν ήταν καλοδεχούμενοι στην τέλεια Πολιτεία», σκεφτόμουν, «τότε είναι τιμή μου να μην είμαι ούτε εγώ! Αφού θα μπορώ με το παραγόμενο έργο μου, όποιο κι αν είναι αυτό , αν και όχι τόσο ισάξια, να εξιψώσω τελικά και να εξιψωθώ» Το έλεγα, αλλά βιώνοντας, μαθαίνοντας και παθαίνοντας όλο και περισσότερα, μέσα μου άρχιζα να αναθεωρώ, αλλά και πάλι δεν ήθελα να το παραδεχτώ!

Κι έφτασε το σωτήριον έτος 2013.Ελλάδα κρίσης, ταλαιπωρίας και πολλών πολλών δυσκολιών. Τα μηνύματα γύρω μας , δυσοίωνα και γίνονται όλο πιο δυσοίωνα. Πέρα από κάποιες φωνές οικονομολόγων (των new age αστρολόγων και  φιλοσόφων) , και των αντικυβερνητικών πολιτικών  , σε ρόλο Κασσάνδρας αμφότεροι, όλοι οι υπόλοιποι κοιμόμαστε τον  ύπνο του δικαίου! Ο πνευματικός και ο καλλιτεχνικός κόσμος της χώρας ακόμα πιο πολύ.  

Δεν θα συνυπολογίσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτούς, γιατί ως πνευματικός και καλλιτεχνικός κόσμος στην Ελλάδα νοείται μόνο αυτός  του οποίου οι εκπρόσωποι έχουν δημόσιο λόγο, που τους παίρνουν συνεντεύξεις  προβάλλοντάς τους τα περιοδικά και οι εφημερίδες, που είναι μαϊντανοί στα τηλεοπτικά κανάλια, που πληρώνονται για να «μιλούν» δημόσια επί παντός επιστητού, που μπορούν να λένε ό,τι θέλουν και όπως θέλουν, σα να διατυπώνουν μανιφέστο ή στην καλύτερη περίπτωση θέσφατο. Και όλα αυτά με ύφος 15 καρδιναλίων , κρατώντας πιπέτες για τα τσιγάρα τους, πίνοντας malt whisky, σνομπάροντας την «πλέμπα», χουφτώνοντας μικρούλες σε μπαρομάγαζα,  που  πρέπει να τους καλούν σε πρεμιέρες θεάτρων και παρουσιάσεις για να μπορούν να αρνηθούν και να λάμψουν δια της απουσίας τους ,  που δεν θεωρούν ότι  πρέπει να  πληρώνουν σε παραστάσεις θεάτρων και μουσικών σκηνών και κάθε είδους μαγαζιά, γιατί είναι του "χώρου" και οφείλεις να το ξέρεις, που αντιδρούν αν δεν είναι αναγνωρίσιμοι ενώ θα έπρεπε εξ ορισμού, που συντηρούν με τις τακτικές αυτές,  υποτακτικές «αυλές» που τους «υπηρετούν» παντιοτρόπως και κάποιες φορές υποστηρίζοντας ρηξικέλευθες ιδέες , μόνο και μόνο για να δείξουν ότι μπορούν να διαχωριστούν από τη «μάζα» και να ξεχωρίζουν με τα λεγόμενά τους, που και βέβαια παραπέμπουν σε κάτι θεωρητικά σωστό, αλλά που ποτέ οι ίδιοι δεν ασπάστηκαν και δεν εφάρμοσαν ως προσωπική πρακτική επιλογή. 

Το μόνο που έκαναν όλοι αυτοί οι mainstream  «καλλιτέχνες, οι διανοούμενοι και άνθρωποι του πνεύματος»,  ήταν να πασχίζουν με κάθε τρόπο να γίνουν κρατικοδίαιτοι για να δικαιολογήσουν την  ύπαρξή τους. Έτσι άρχισαν να γλύφουν με το «επιστημονικό ή καλλιτεχνικό τους έργο», διορίστηκαν σε οργανισμούς δημόσιους σε ρόλο παράγοντα , έγιναν μέλη Διοικητικών Συμβουλίων, διευθυντές κρατικών θεάτρων, γραφικά μέλη πολιτικών κομμάτων, τους αποδόθηκαν και απεδέχθησαν ρόλους που δεν τους ταίριαζαν, μόνο και μόνο γιατί έτσι θα μπορούσαν από θέση «ισχύος» να διατυμπανίζουν την κενότητά τους, που οι ίδιοι είχαν από πριν αναγορεύσει σε εξαιρετικής σημασίας άποψη, με τη συνδρομή όχι μόνο των «σημαντικών φίλων» τους , αλλά και του κόσμου που μπορεί εύκολα να πλανευθεί από τον «πυρπολισμό» της διαφήμισης και της συνεχούς έκθεσης. 

Ναι, γιατί μεγάλη ευθύνη έχουμε κι εμείς που «τρώμε» αμάσητα ό,τι μας προσφέρουν αυτοί που έχουν όφελος να μας το προσφέρουν, χωρίς στην ουσία ν’ αξίζει πραγματικά!

Κι έτσι έχουμε σκηνοθέτες που τραγουδούν μαντινάδες σε πρωθυπουργούς,  αποσκοπώντας σε κάτι σαφώς πιο κερδοφόρο από αυτό που κάνουν ή που νομίζουν ότι κάνουν καλά, ή που παίρνουν θέσεις διευθυντών κρατικών θεάτρων ενώ τους κυνηγάνε οικονομικά σκάνδαλα, φτηνούς διασκεδαστές που καταλαμβάνουν θέσεις σε κρατικά θέατρα ως ηθοποιοί και  σκηνοθέτες, ποπ τραγουδιστές που παίζουν τραγωδίες σε αρχαία θέατρα ενώ καμμιά σχέση δεν είχαν ποτέ με αυτή την τέχνη αλλά που τα "φέρνουν" όμως στα ταμεία, συγγραφείς που αρνούνται να πληρώσουν τα ποτά τους σε ακριβά εστιατόρια,  λόγω υπερβολικής τιμής , κάνοντας  «θορυβώδη αντίσταση» στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά που οι ίδιοι αυτοί «αντιστασιακοί» υποστηρίζουν άλλους συγγραφείς και πανεπιστημιακούς καθηγητές από το παρεάκι τους, που τουϊτάρουν μετά μανίας συνέχεια ως αμαθή 15χρονα για ο,τιδήποτε, χωρίς δεύτερη σκέψη και μυαλό , με αποτέλεσμα να  χαρακτηρίζουν ως «τζαμπατζή» έναν άνεργο 19χρονο που δεν είχε να πληρώσει το εισητήριο στο τρόλευ και για παραδειγματική τιμωρία  να χάσει τη ζωή του για αυτό, ή συγγραφείς που διαπληκτίζονται με νεοναζιστικά κόμματα για το πόσους Ελληνες κατάφεραν να κουτουπώσουν , αποδεικνύνοτας  έτσι την ψεύτικη μαγκιά τους, σε μια χώρα που ευνοεί έτσι κι αλλιώς τον τσαμπουκά και την φτήνια ή ακόμα ακόμα «διανοούμενους» συγγραφείς που διαπρέπουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού ως καθηγητές και που εκφράζουν απερίφραστα και με θράσος τις προσβλητικές εν πολλοίς απόψεις τους για το λαό και τη χώρα που τους δημιούργησε, τους ανέθρεψε και τους ανέδειξε.

Ανθρωποι που πιστεύουν ( ή τους έχουμε κάνει να το πιστέψουν) ότι δεν κάνουν ποτέ λάθη, ότι δεν πέφτουν ποτέ σε σφάλματα, ότι όλα καλώς τα έχουν καμωμένα και δεν χρειάζεται ποτέ και για κανέναν λόγο να πουν ένα απλό "Συγγνώμη έκανα λάθος"  "Συγγνώμη αστόχησα" Συγγνώμη για όλα", χωρίς να υπερασπίζουν και να δικαιολογούν τον εαυτό τους συνέχεια, δείχνοντας λίγη ταπεινότητα ακόμα κι αν στην τελική  δεν είχαν τόσο άδικο, έγινε παρεξήγηση, κάπου "στράβωσε" το  όλο πράγμα" , δεν έκαναν τόσο μεγάλο λάθος ή σφάλμα!

Μεγάλη λέξη η "Συγγνώμη"  και μάλιστα η δημόσια, θέλει κότσια και γενναιότητα ψυχής, που δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι αυτοί οι άνθρωποι διαθέτουν.

  Και όλα αυτά επειδή κάποτε αυτοί οι «καλλιτέχνες» και «διανοούμενοι» , μάλλον τυχαία, κατάφεραν να «μιλήσουν» στις καρδιές και στο μυαλό των «απλών ανθρώπων»  με αποτέλεσμα να τους εξυψώσουν εκεί που τελικά δεν θα έπρεπε να είναι ποτέ.

Αν αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν ως πρότυπα στους νεότερους και γίνονται σημείο αναφοράς για τους μεγαλύτερους, αν αυτοί είναι οι Ποιητές που σκιαγράφησε ή υπονόησε ξεκάθρα ο Πλάτωνας, τότε καλώς δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην ιδανική «Πολιτεία» του.

Και δεν θα έπρεπε να είναι ευπρόσδεκτοι σε καμμιά δημοκρατική πολιτεία, εξόριστοι για πάντα να λάμπουν δια της απουσίας τους, ως φωτεινό παράδειγμα  όχι προς μίμηση αλλά προς αποφυγήν!

Περί ευδαιμονίας σε δύσκολους καιρούς!

Επειδή τελευταία από πολλούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (φίλους που εκτιμώ και θαυμάζω βαθύτατα, γνωστούς αλλά και αγνώστους) βλέπω κατηγόριες και αφορισμούς γι' αυτούς που κάνουν διακοπές και περνάνε καλά, που ποστάρουν συνέχεια στο facebook,   στο twitter  ή δεν ξέρω που αλλού (ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε; και ποια είναι αυτή "η κανονικότητα" που ευαγγελίζεται ο καθένας δηλαδή;) . Καταφέρονται εναντίων ανθρώπων που προσπαθούν να περάσουν χαλαρά την ώρα τους όπως νομίζουν και μπορούν , που προσπαθούν να γίνουν λίγο περισσότερο χαρούμενοι και ευτυχισμένοι (ακόμα κι αν αυτό είναι παροδικό) , προβάλλοντας (έστω και ξιπασμένα) την όποια  "ελαφριά" δραστηριότητά τους , με ανοησία, ηθελημένα, αδαώς, αφελώς ή ό,τι άλλο,  σε μια χώρα που περνάει δύσκολα, που κάθε μέρα ακούμε κι από κάτι πολύ δυσάρεστο και θλιβερό.

Για όλους όσους αδικαιολόγητα (ίσως)  μαίνονται εναντίων των άλλων,  έχω να πω:   ότι θα έπρεπε ίσως να είμαστε λίγο περισσότερο προσεχτικοί στο τι λέμε!

Δεν ξέρουμε με τι κόπους, τι στερήσεις και τι αποθέματα (ψυχής, διάθεσης, χρημάτων κλπ) "εξαγοράζει" κάποιος  την όποια ευτυχία του, αν έχει περάσει δύσκολα, ή αν περνάει ακόμα δύσκολα και προσπαθεί να ξορκίσει όλα τα κακά που πέρασε, περνάει και πιθανόν να περάσει μέσα στο χειμώνα ή στα προηγούμενα και επόμενα χρόνια.
Ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν πάρει  χαμπάρι τίποτα και ζουν μέσα στην τρυφηλή ευχδαιμονία τους, ποιοι είμαστε εμείς που θα πούμε κάτι γι αυτούς; απο τη στιγμή που δεν "έκλεψαν " δεν αφαίρεσαν κάτι αποκλειστικά δικό μας; κάτι κεκτημένο μας θέλω να πω. Γιατί πρέπει σώνει και καλά να έχουμε "θέματα" με την "καλοπέραση" των άλλων, όταν αυτό είναι που επιζητούμε όλοι; Και θα το κάναμε αδιακρίτως αν μας δινόταν η ευκαιρία!
Γιατί θα πρέπει να νιώθουμε ενοχές επειδή κάποιος άλλος πεινάει γύρω μας ή είναι άστεγος ή χίλια άλλα πράγματα.  Αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι και μπορεί ας το κάνει, αλλά καλό θα ήταν να μην κατηγορεί κάποιον που επειδή του περισσεύουν (τάχα ή πραγματικά) και δεν βοηθάει για την ανακούφιση των απόρων και των δυστυχούντων. Και ότι τάχα δεν ενδιαφέρεται για την ταλαιπωρία των άλλων και το δείχνει έμπρακτα με το να αντιπαραθέτει σε αυτό την "ηλίθια" ευδαιμονία του.

Και λέω πάλι... τι μας ενοχλεί αυτοί αν δεν αφαιρούν  και δεν κλέβουν κάτι από τα  κεκτημένα μας;

Γιατί  πρέπει να νιώθουμε ενοχές επειδή μπορούμε να είμαστε (ακόμα) δημιουργικοί και παραγωγικοί και να ανταμειβόμαστε γι αυτό, σε μια περίοδο που κατά κύριο λόγο δεν ευνοεί τέτοιου είδους ενέργειες, αλλά κάποιοι κόντρα "στον καιρό" το κάνουν με μεγάλη επιτυχία;  Τι θα έπρεπε δηλαδή; επειδή ο δίπλα πεινάει να πεινάσουμε υποκριτικά κι εμείς;  Αν κάποιος νώθει άσχημα ας δώσει ένα πιάτο φαΐ. Αν ο δίπλα ζητιανεύει και έχει κάποιος περίσσευμα, ας δώσει από το περίσσευμά του. Αν θέλει και μπορεί βέβαια...τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό και τίποτα όμως κατακριτέτο.
 Θέλει  κάποιος να ξεσηκωθεί; να αντιδράσει; να επαναστατήσει; να εναντιωθεί; σε μερικά ή σε όλα; Ας το κάνει κι ας είναι και μόνος του στην τελική, ας κινδυνέψει να χαρακτηρισθεί και γραφικός. Εχει σημασία; Αν θέλει πάλι να κάτσει στον καναπέ του και να βλέπει όλη μέρα τούρκικα και να χαζοπερνάει, αν θέλει να είναι ο επαναστάτης του καναπέ και της κοινωνικής δικτύωσης, αν θέλει να σιωπά, να υπομένει ή να αντέχει, είναι ελεύθερος να το κάνει.
Υπάρχει κάποιο είδος συμφωνίας, ένα συμβόλαιο που θα έπρεπε να τηρούμε όλοι και να συμπορευόμαστε με όσους θέλουν να δείχνουν ( ή ότι είναι ) πολιτικά ορθοί; Υπάρχει κάποιο είδος προσυλητισμού σε ιδέες και συμπεριφορές κοινά ( τάχα) αποδεκτές που το επιβάλλουν κάποιοι (άγραφοι) ηθικοί νόμοι μιας ειδικής κάστας ανθρώπων που "νοιάζεται" , συμπονά και δεν λαθεύει ποτέ; Δε νομίζω!  Εκτός κι αν μου πείτε ότι τέτοιες τακτικές, που μοιάζουν πολύ με αυτές της "Χρυσής Αυγής" φυσικά,  είναι αυτές που θα πρέπει να ασπαστούμε όλοι μας, γιατί διαφορετικά θα μας αφαιρεθεί το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης, της σκέψης, της έκφρασης και της πράξης.  Ο ρατσισμός δεν έγκειται μόνο στο χρώμα και στις ιδέες τελικά αλλά και στο πως διάγει κάποιος τον βίο του! Αυτό καταλαβαίνω.
Μου θυμίζει όταν μερικές φορές, μού "σκάνε" στις ενημερώσεις του facebook  αναρτήσεις από Έλληνες φίλους μου που κατά την πλειψηφία τους είναι μαύρες και δυσοίωνες όπως πολλές και από τις δικές μου, και ξαφνικά πετάγεται μια ενημέρωση από φίλους μου στην Αμερική ή σε κάποια άλλη χώρα ή και από την Ελλάδα ακόμα, που αναρωτιούνται  για το τι ρούχα θέλουν να πάρουν, πουθα βγουν και θα διασκεδάσουν το βράδυ ή σε τι γκαλά θα παρευρεθούν, σε ποιο εστιατόριο θα φάνε και που θα περάσουν τις επόμενες διακοπές τους, αναρτήσεις που ξεχειλίζουν από άγνοια για το τι περνάεει ο υπόλοιπος κόσμος εδώ και που είναι σαν τη μύγα μες το γάλα, ανάμεσα στις υπόλοιπες αναρτήσεις μελαχγολίας και δυστυχίας. Δε λεω και μένα μου φαίνεται "κάπως" αλλά μάλλον αστείο περισσότερο το θεωρώ  το σκηνικό παρά εκνευριστικό.
Και βέβαια αυτοί ζουν στην "κοσμάρα" τους, στην δική τους πραγματικότητα , είτε γιατί ζουν σε άλλη χώρα και η δυστυχία των άλλων είναι κάτι που απλώς υπάρχει  μακριά, είτε γιατί μπορούν να ζουν καλύτερα μέσα σε αυτή τη χώρα που ταλαιπωριέται και η δυστυχία των άλλων είναι κάτι που συμβαίνει κάπου επίσης μακριά από αυτούς. Δεν βλέπω καμιά διαφορά στις δυο αυτές αντιδράσεις.
Δεν είδα κανέναν από εμάς να συμπαραστέκεται στους Αιγύπτιους που σκοτώνονται κατα συρροή τώρα , ούτε να αναρτά κάτι υπέρ τους. Ούτε είδα κανέναν να υπεασπίζεται τις άθλιες εργσιακές συνθήκες των Κινέζων, γιατί ακόμα υπάρχουν και το ξέρουμε καλά, ούτε για τις τριτοκοσμικές συνθήκες υγιεινής σε κράτη της Αφρικής. Ούτε γιατί οι Ρώσοι μαφιόζοι επδεικνύουν παντού τον πλούτο τους, αγοράζοντας νησιά κλπ , ούτε που μερικές ποδοσφαιρικές ομάδες συνεχίζουν να δίνουν υπερογκα ποσά για την απόκτηση διάσημων ποδοσφαιριστών. Αυτα δεν είναι κατακριτέα επειδή  συμβαίνουν κάπου αλλού μακριά  σε μια "άλλη πραγματικότητα" και  δεν μας αγγίζουν και μας αγγίζουν η καλοπέραση και η διασκέδαση του δίπλα μας; Επειδή είμαστε στην ίδια θέση πάνω κάτω, και όλοι πρέπει να βράζουμε στο ίδιο καζάνι;
Κι αυτό όπως καταλαβαίνουμε δεν έχει να κάνει  καθόλου μα καθόλου με την κοινωνική ευαισθητοποίηση. Περισσότερο μου φαίνεται ότι έχει να κάνει με το τελείως  παράλογο "Πονάω εγώ; Να πονάς κι εσυ!" ή  με το εντελώς ενοχικό "Γιατί δεν πονάω εγώ αφού πονάς εσύ;"
Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να εκτοξεύουμε λίβελους για την ευδαιμονία και την ευτυχία, τη χαρά κλπ των άλλων επειδή τάχα σε δύσκολους καιρούς δεν θα έπρεπε να προβάλλεται. Γιατί εγώ θα υποστηρίξω το εντελώς αντίθετο: Σε δύσκολους καιρούς αυτό που θα πρέπει να προβάλλουμε είναι η  χαρά μας, η ευτυχία μας,  η δημουργικότητά μας  σε όποιο βαθμό τη βιώνει κανείς και ό,τι άλλο θεωρεί ο καθένας ό,τι προάγει την εξέλιξη, τις ανοιχτές θάλασσες και όχι τη στασιμότητα, τα βαλτόνερα  και αυτά που συνηγορούν στην ακόμα μεγαλύτερη  προσωπική δυστυχία μας ή τη δυστυχία αυτής της χώρας, με το άλλοθι της επιβεβλημένης και αυτοδιαφημιζόμενης συμπόνιας και  συμπαράστασης.
Ας κοιτάξουμε λοιπόν , όπως λένε, την καμπούρα μας και ας μην ασχολούμαστε με την καμπούρα των άλλων...και λέω πάλι...τουλάχιστον όχι αυτών που δεν μας κλέβουν και δεν μας αφαιρούν τίποτα από τα κεκτημένα μας!
Και πραγματικά όλα αυτά τα λεω με αγάπη και καλή προαίρεση και όχι με θυμό ή αγανάκτηση. Την άποψή μου λέω, η οποία μπορεί να είναι και ασήμαντη στην τελική.
Να είμαστε καλά , όπως μπορούμε...όσο  το μπορούμε ακόμα!

ΥΓ. Συγγνώμη για το ακατάσχετο των σκέψεων και της μη συνειρμικής πιθανόν σειράς των γραφόμενών μου αλλά τα έγραψα όπως ακριβώς τα ένιωσα και τα σκέφτηκα χωρίς να τα επεξεργαστώ...λογοτεχνικά!

Από την αρχή!

Θα ήθελα με μερικούς ανθρώπους που γνώρισα στο παρελθόν και κάτι πήγε στραβά μετέπειτα και χαθήκαμε, να γνωριστώ από την αρχή. Να ξανασυστηθούμε. Σα να μην είχαμε γνωριστεί από παλιά. Σα να μην είχαμε συναντηθεί ποτέ. Σα να βρισκόμασταν για πρώτη φορά.  Να καθόμασταν σε ένα καφέ ας πούμε κάπου στο Θησείο ή στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας κάπου στα Εξάρχεια με την αθωότητα και την αγωνία της πρώτης συνάντησης. Να είχαμε την αμηχανία αυτών που δεν έχουν συναντηθεί ποτέ ξανά. Να περιεργαζόμασταν κρυφά τον άλλον  σα να μην τον είχαμε ξαναδεί, σαν μην ξέραμε πως ήταν η όψη του. Να βλέπαμε τα χαρακτηριστικά του και να μέναμε στις ατέλειες. Αυτές που πιθανόν να τον έκαναν τέλειο. Να παρατηρούσαμε λεπτομέρειες που δεν είχαμε προσέξει παλιά και που τώρα μας έκαναν εντύπωση.  Να μιλούσαμε ακατάπαυστα σα να έπρεπε να τα πούμε όλα σε μια συνάντηση.  Να ακούγαμε τον άλλον σα να τον ακούγαμε για πρώτη φορά. Με την παρθενικότητα του άγνωστου. Να γελούσαμε με ανόητα αστεία που λένε συνήθως όσοι πρωτογνωρίζονται. Πιθανόν και να δακρύζαμε με κάποια θλιβερή ιστορία που θα μας διηγούταν ο άλλος. Να αποφεύγαμε να κοιταχτούμε στα μάτια από φόβο μην παρεξηγηθούμε. Να λέγαμε πράγματα αληθινά, να μην κρυβόμασταν, να ήταν όλα φανερά από την αρχή. Να κάναμε χιλιάδες ερωτήσεις και να παίρναμε χιλιάδες απαντήσεις. Να κάναμε τσιγάρο το ένα μετά το άλλο γιατί κάτι έπρεπε να κάνουμε με τα χέρια μας. Να συμφωνούσαμε και να διαφωνούσαμε χωρίς ενοχές. Να ήμασταν έτσι όπως δεν ήμασταν ποτέ. Κι αυτό να μας εξέπληττε ακόμα κι αν αυτά που θα λέγαμε ήταν ήδη γνωστά. Να δίναμε στον εαυτό μας μια ακόμα ευκαιρία. Να μιλούσαμε για το παρελθόν σαν να μην το γνωρίζαμε και όταν αναφερόμασταν σε αυτό και σε ό,τι μας αφορούσε κάποτε να το κάναμε σα να μιλούσαμε για κάποιους άλλους που άφησαν οι πλάνες να τους παρασύρουν. Κάποιους από ένα παραμύθι που έπαθαν και έμαθαν πολλά. Και να το χρησιμοποιούσαμε ως παράδειγμα για το τι δεν θέλαμε να μας συμβεί.  Να αφήναμε τους εαυτούς μας να αισθανθούν πραγματικά, να σκεφτούν πραγματικά , να μιλήσουν πραγματικά, και να δράσουν επιτέλους πραγματικά. Μια προσποίηση για αυτό που ήμασταν και όχι για αυτό που είμαστε και αυτό που θέλαμε να είμαστε στο τέλος.
Να δίναμε μια ακόμα ευκαιρία...απο την αρχή!

Θα 'θελα να 'ξερα...

Θα 'θελα να 'ξερα, έχεις μάθει κάτι από παρελθόν σου; Κάθησες να αναλογιστείς τι έχεις κάνει και γιατί; Τι σημαίνει αυτό για τη ζωή σου τώρα;
 Θα ΄θελα να ΄ξερα, έχεις σκεφτεί  πόσο δυσκόλεψες τη ζωή σου; πως έχτισες τη ζωή σου; τι ήταν αυτό που σε δημιούργησε και σε ανάθρεψε; Σε ποιους ανθρώπους έδειξες εμπιστοσύνη και σε πρόδωσαν, ποιοι σε ωφέλησαν, με ποιους ήσουν ετυχισμένος και με ποιους όχι; Ποιοι σε αγάπησαν πραγματικά και ποιοι σε εκμεταλλεύτηκαν; Σε ποιους δόθηκες αμαχητί, ποιους εσύ κορόϊδεψες; Ποιους αγάπησες και πιους εκμεταλλεύτηκες; Με ποιους έδεσες τη ζωή σου για μια στιγμή και με ποιους για χρόνια;
Θα 'θελα να ΄ξερα κάθησες ποτέ να μετρήσεις τα λάθη σου; Τις σωστές και λάθος επιλογές σου; Που ωφελήθηκες και πως, και που όχι; Να δεις τι κατάφερες και πόσο σε εξέλιξαν όλα όσα έκανες μέχρι τώρα; Πόσο σε πήγαν μπροστά; Ποιος σε έβαλε να σκεφτείς κάτι παραπάνω; Ποιος σου άνοιξε κάποιες άλλες πόρτες που ποτέ δεν θα άνοιγες; Ποιος σε προβλημάτισε ,ποιος σου ερέθισε μαυλό και αισθήσεις; Ποιος σε έφτασε στα άκρα, με ποιον χάρηκες και με ποιον σεναχωρήθηκες πάρα πολύ; Ποιος ήταν αυτός που σε νάρκωσε, σε πήγε πίσω, σε βάλτωσε, σε υπνώτισε, σε φυλάκισε για να μην μπορείς να δεις τον ουρανό, σε σκλάβωσε γιατί η ελευθερία σου ήταν πολύτιμη;
Θα ΄θελα να 'ξερα, συνειδητοποίησες ποτέ σε ποιους ανθρώπους έδωσες μια και δυο και τρεις ευκαιρίες γιατί σε συνέφερε και σε άλλους καμμία αν και ήξερες ότι την αξίζουν περισσότερο; Σε ποιους έδωσες τα εύσημα σωτήρα και σε ποιους την τιμωρία του βασανιστή; Ποιους επιβράβευσες με την πίστη, την εμπιστοσύνη και την αφοσίωσή σου και ποιους ακύρωσες την ύπαρξή τους από την πρώτη στιγμή; Ποιους αποδέχτηκες, υπέμεινες , ανέχτηκες  επειδή ήταν με το μέρος σου και ποιους απέρριψες , κατηγόρησες και κατάστρεψες επειδή δεν ήταν;
Θα 'θελα να ΄ξερα, υπολόγισες ποτέ το κόστος της ύπαρξής σου; Το κόστος της ύπαρξης των άλλων; Τι αντίτιμο έδωσες για άχρηστα και βλαβερά και τι για ωφέλιμα και χρήσιμα. Πόσο λάθος και πόσο σωστός ήσουν στην εκτίμησή σου γι αυτά; Ποια λάθη κράτησες και τα μεγάλωσες και τι σωστά ποσδοπάτησες και έκρυψες βαθειά γιατί σε ενοχλούσαν;
Θα ΄Θελα να ήξερα ένιωσες ποτέ Αγάπη; Μίσος; Φοβο; Πόθο; Λύπη; Θυμό;  Ή απλώς αγανάκτηση και απελπισία για όσα δεν έπειθες τους άλλους να κάνουν για να είσαι ήρεμος και ασφαλής; Αλήθεια, ένιωσες ποτέ πραγματική ασφάλεια. Αυτή που εκπορεύεται από σένα τον ίδιο και όχι αυτή που παρείχαν οι άλλοι. Εκτίμησες; Σεβάστηκες; Ανταπέδωσες; Αναγνώρισες τις προσπάθειες των άλλων; Ακόμα κι αν δεν ήθελες να τις παραδεχτείς, τις αναγνώρισες όμως; Έβαλες τον εαυτό σου πίσω; Και γιατί; Γιατί σε συνέφερε ή γιατι  περιμένοντας προσχεδιασμένα σε στιγμή συναισθηματικής εκμετάλλευσης να επιτεθείς ύπουλα με σκοπό περισσότερα ωφέλη για τον εαυτό σου;
Θα 'θελα να 'ξερα, σκέφτηκες ποτέ τον "άλλον" και όχι μόνο "εσένα"; Σκέφτηκες ποτέ ότι θυματοποίησες τον εαυτό σου για να γίνεις καλύτερος θύτης κάποια στιγμή χωρίς να νιώσεις ενοχές; Ήσουν ποτέ ειλικρινείς με τον εαυτό σου; Να δεις ποιους απείλησες, ποιους εκβίασες, ποιους ταλαιπώρησες και για ποιο λόγο; Σκέφτηκες ότι δεν έχεις πάντα δίκιο; Οτι κάπου αλλού βρίσκεται το "συμφέρον" σου και η "ευτυχία" σου και όχι εκεί που έμαθες να την ψάχνεις;
Θα 'θελα να ξερα,  ξέρεις πραγματικά τι θέλεις; Θέλησες ποτέ κάτι ώστε να θυσιάσεις ό,τι πιο αγαπημένο ποτέ είχες; έψαξες; παρατήτησες; πειραματίστηκες; ριοψοκινδίνεψες; πέτυχες ποτέ κάτι αληθινό; Όχι αυτό που σου είπαν οι άλλοι ότι είναι αληθινό, αυτό που εσύ διαπίστωσες ότι είναι αληθινό; Συνέκρινες, συνδύασες, απεφάνθης ποτέ για κάτι; Πόσες πρωτοβουλίες πήρες υπεύθυνα; ή αφέθηκες στην απόφαση των άλλων για να μην έχεις ποτέ την ευθύνη του τελικού αποτελέσματος  και να κατηγορήσεις ευκολότερα τους άλλους για την τάχα τελική σου ταλαιπωρία;
Θα 'θελα να ΄ξερα, ξύπνησες ποτέ με κλάματα; μέ γέλια; Έντρομος; Φοβισμένος; Χαρούμενος; Ήσουν ποτέ αισιόδοξος; Ξύπνησες ποτέ από το λήθαργό σου; Γύρισες το κεφάλι σου μέχρι και 360 μοίρες με κίνδυνο να χαρακτηρισθείς Δαίμονας, ή άφησες τον εαυτό σου με παρωπίδες για να διατηρήσεις την εικόνα ενός καλοκάγαθου ζώου;  Ανέτρεψες ποτέ τον εαυτό σου; Τον ξεπέρασες, τον δοκίμασες; Πραγματικά, όχι πλασματικά! Πραγματικά με ρίσκο! Απέτυχες ποτέ παταγωδώς, ώστε ο θόρυβος της αποτυχίας σου να καλύψει τον ήχο οποιαδήποτε άλλης επιτυχίας σου; Πόνεσες; Πόνεσες τόσο πολύ που να θέλεις να ξεριζώσεις την καρδιά σου και να την δώσεις σε αυτόν που σε πόνεσε;
Θα 'θελα να ΄ξερα, πόσα "Ναι" και πόσα "Οχι" είπες; ήταν άραγε τα πραγματικά σου Ναι και Οχι ; Πόσες φορές τυφλώθηκες και πόσες σε τύφλωσαν; Πόσες φορές κάηκες και πόσες έκαψες;  Αφέθηκες ποτέ στη δίνη της ανυπαρξίας και του άχρονου; Πόσες φορές ξεκίνησες με ορμή χωρίς να σε σπρώξουνς Πόσες σταμάτησες να πάρεις μια ανάσα; Πόσες τερμάτισες;   Εμαθες; Εμαθες κάτι πραγματικά; Γέλασες με την καρδιά σου μέχρι δακρύων;  Έκλαψες τόσο που να μην μπορείς να πάρεις ανάσα; Χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος ή για σημαντική αιτία.  Πόσο ευχαριστημένος  είσαι με  τον εαυτό σου;
Σκέφτηκες αν υπάρχουν πράγματα που δεν έχεις σκεφτεί ποτέ;
Αισθάνθηκες συναισθήματα που νόμιζες ότι δεν υπάρχουν;
Θα ΄θελα να ΄ξερα, σκέφτηκες, αισθάνθηκες γενικά ποτέ;

Στα μισά...

Έφυγα από το pause.
...κι ας είχα μείνει στα μισά.
Κι ας περιμένουν κάποιες διακοπές που δεν θα πάω ποτέ. Κάποιες νεροτσουλήθρες χωρίς γέλια. Γι άλλους είναι αυτά. Κι ας έμειναν στη μέση τα λόγια που δεν είπα. Ας ειπώθηκαν άλλα παραπάνω. Αυτά, τα άχρηστα. Κάποια μισοτελειωμένα φαγητά, κάτι μπύρες που δεν ήπια, κάτι φρέντο  που θα ζεσταίνονται σε ξένα τραπεζάκια. Κάτι ρούχα που δεν θα φορέσω ποτέ. Κάτι σπασμένες "νότες" στον κάδο σκουπιδιών. Και χαρτια σχισμένα στα δύο , μισά κι αυτά.  Τσιγάρα που δεν θα καπνίσω πια. Και βόλτες με τη μηχανή που δεν θα ξανακάνω. Κι ας  έμειναν στη μέση ή στην αρχή τους που δεν ξεκίνησε ποτέ,   κάτι θάλασσες, κάτι βουνά,κι ένα μακρυνό ταξίδι.  Οι βόλτες στον πεζόδρομο της Ακρόπολης, κάτι παγωτά μηχανής και οι παλιές ταινίες στα θερινά σινεμά. Χαρές που δεν ήρθαν ποτέ τα βράδια της προσμονής και τα πολλά υποσχόμενα πρωινά. Ο ανεμιστήρας στην οροφή που συνεχίζει να γυρίζει στις μισές στροφές. Σιωπές που δεν θα ξανακούσω και πάλι σιωπές και πάλι σιωπές.  Στη μέση ο χορός στα μπαρ με ένα τραγούδι που έμεινε μισό, ατέλειωτο. Κάτι φρούτα και τοστ με μαγιονέζα και αυγά. Σουβλάκια στον άλλο πεζόδρομο που ποτέ δε θα παραγγείλω. Οι πίτσες που καθυστέρησαν να έρθουν και δεν θα έρθουν ποτέ. Μισές και νύχτες στα Friday's, στο mall, ή στο κινέζικο που μου αρέσει. Αγγελίες που ποτέ δεν έψαξα, ραντεβού για δουλειά που ποτέ δεν πήγα. Βιβλία που θα γράψω μισά και ανολοκλήρωτα θεατρικά έργα. Μια πολλά υποσχόμενη δουλειά που θα ξεκινήσει από τα μισά. Ατέλειωτα και τα μεσημέρια του ύπνου στον καναπέ. Οι καληνύχτες, οι καλημέρες που δεν θα πω. Τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, το ψυγείο που δεν έκλεινε ποτέ. Και αυτές οι δουλειές στο σπίτι που έμειναν μισές. Μισό το βλέμμα όπως θα στρίβω τη γωνία, μισός και ο προορισμός μέχρι το σπίτι. Μισές ανάσες, μισά λαχανιάσματα, μισές κραυγές. Τα βράδια του ιδρώτα και το χάσιμο που δεν κατάλαβα ποτέ. Ο τρόμος στα μάτια και αυτός μισός. Τα λίγα γέλια και αυτά στη μέση. Οι πολλές φωνές που ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν. Τα κλάμματα χωρίς λόγο. Ενα παρελθόν που δεν μπόρεσα να γιατρέψω, ένα tatoo που ποτέ δεν βγήκε, κάτι φωτογραφίες που ποτέ δεν θα ξαναδώ. Και κάτι άλλες φωτογραφίες που στα μισά ενόχλησαν κι ας ήταν αθώες.  Κάτι μισά βράδια στην Πλατεία. Μια μισή βόλτα στην Πλάκα, στο Θησείο και στο Γκάζι. Κάτι συναυλίες που δεν τέλειωσαν ποτέ και σιωπές πάλι σιωπές μισές κι αυτές. 'Ολα μισά. Στη μέση , κομμένα στα δύο.  Που ποτέ δεν θα ολοκληρωθούν. Γιατί πάντα τα μισά ήταν που άρεσαν. Μόνο τα μισά μήπως κάποια στιγμή γινόντουσαν ένα! Εμεινε μισό κι αυτό...στη μέση!
Εφυγα από το pause.
...και ξεκινάω από τα μισά.

Αν οι σχέσεις...

Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου, φίλους, γνωστούς, συγγενείς αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό, καταλήγω όλο και περισσότερο στο εξής συμπέρασμα:

(όλο το παρακάτω είναι μια τεράστια πρόταση χωρίς τελείες,  ακριβώς γιατί είναι μια συνεχόμενη σκέψη. Πρώτος διδάξας James Joyce, στον επίλογο του "Οδυσσέα" του, με τον μονόλογο της Molly, αν και αυτός δεν έβαλε κανένα σημείο στίξης, εγώ είπα να σας διευκολύνω κάπως ως προς το νόημα...άν βγάλετε κάποιο νόημα δηλαδή.)

Αν οι άνθρωποι δεν ήταν αναγκασμένοι να μένουν μαζί, να "συμβιώνουν", να "ενώνουν" τις ζωές τους με λόγους τιμής, προφορικούς όρκους, ειπωμένες ή ανείπωτες υποσχέσεις, γάμους, συμβόλαια, υπεύθυνες δηλώσεις, σύμφωνα, προσύμφωνα και όλες αυτές τις κοινωνικές συμβάσεις που οι ίδιοι οι νόμοι επιβάλλον καταναγκαστικά,  κυρίως για τη συνοχή της κοινωνίας άρα και για την  πιο αποτελεσματική χειραγώγησή της, (μέσω της κληρονομιάς, κοινωνικής ασφάλισης, σύνταξης, κλπ),αλλά και για  τη διαιώνιση του είδους, που εξασφαλίζει και την διαιώνιση της χειραγώγησης, επιβάλλοντας έτσι την εξάρτηση του ενός από τον άλλον σε νομικό κατ' αρχάς επίπεδο (ακόμα κι αν πάψει να ισχύει οποιαδήποτε σχέση... μέσω διατροφών, διανομής περιουσίων,  νόμιμων μοιρών κλπ), κάνοντας αυτή την τακτική  να  εγκατασταθεί, να εδραιωθεί γερά και  να γίνει μπετόν στις συνειδήσεις όλων ( μα όλων όμως),  προτρέποντάς τους να την αναζητούν συνεχόμενα, απεγνωσμένα και να τη "μεταφράζουν" ως το μόνο εχέγγυο για την απόδειξη "αληθινών" συναισθημάτων, ως της μοναδικής " λογικής" ή "κανονικής" επιλογής που έχουν , από τότε που δημιουργήθηκαν οι πρώτες ανθρώπινες κοινότητες, (με καταστροφικές προεκτάσεις και αποτελέσματα στον ανθρώπινο ψυχισμό),
 και αφήνονταν οι άνθρωποι στην ελεύθερη επιλογή τους, ξέροντας οτι ο καθένας θα πρέπει να φροντίζει αυτόνομα για την όποια τύχη του, ελεύθερα, ανεξάρτητα, απλευθερωμένος από κακοποιημένες και εντελώς παραφρασμένες έννοιες όπως "ζευγάρι", "σύζυγος" , "σύντροφος" κ.ο.κ, ( άσχετα αν επέλεγε να συγκατοικήσει με κάποιον  άλλον, ακόμα και για όλη τη ζωή του, ανεξάρτητα αν αυτός θα ήταν ερωμένη/ος ή όχι, γονέας των παιδιών που θα γεννούσαν ή υιοθετούσαν κλπ,  επ ουδενί  όμως  να χαρακτηριζόταν  ως ενέργεια δεσμευτική ή καθοριστική για συγκεκρμένες πράξεις και συμπεριφορές εκπορευόμενες έξωθεν του ίδιου του εαυτού του,  για χάρη μόνο του έτερου) και έμενε η ουσία  των πραγμάτων, των  συναισθημάτων κλπ, που θα τους οδηγούσαν σε ειλικρινείς πράξεις απέναντι στον άλλον, χωρίς να πρέπει να τον "εξουσιάζουν", σώνει και καλά, μέσω κατασκευασμένων, στρατευμένων, κατευθυνόμενων  τερτιπιών,
τότε θα μπορούσαμε πραγματικά να μιλάμε για την αρχή εξάλειψης μεγάλου μέρους της ταλαιπωρίας των διαπροσωπικών ανθρωπίνων σχέσεων.

Ουτοπικό; Ιδανικο; Πάντως όχι και τόσο ακατόρθωτο, αν το θελήσει κάποιος!
Ξέρω όμως τι σκέφτεστε!...ό,τι βολεύει τον καθένα.
Ας είναι...

Ο άνθρωπος, η ζάχαρη ,το γλειφιτζούρι και η δίαιτα!

Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος, που και που,  έχει  ήπιες έως μέτριες υπογλυκαιμικές κρίσεις.
Στο παρελθόν αντιμετώπισα το πρόβλημα ευκαιριακά. Στην αρχή με λίγη ζάχαρη όταν πάθαινα τις κρίσεις, εύκολη και γρήγορη λύση και την είχα μέσα στο σπίτι μου.
Αργότερα ανακάλυψα τα γλειφιτζούρια.  Πίστευα ότι θα μου  έκαναν καλό γιατί θα κρατούσαν πιο πολύ χρονικά και η πρόσληψη σταθρερής ζάχαρης  θα εξομάλυνε το πρόβλημα καλύτερα. Μου άρεσαν πολύ τα γλειφιτζούρια, αν και όχι όλα. Πιο πολύ μου άρεσαν τα γλειφιτζούρια  με γεύση πετροκέρασου. Δεν ήξερα όμως ότι ήταν δύσκολο να τα βρώ.  Κάποια στιγμή που  η κατάσταση ξέφυγε  πήγα να αγοράσω ένα από τα αγαπημένα μου και αποτελεσματικά ( όπως πίστευα)  γλειφιτζούρια πετροκέρασου.
Φτάνοντας στο κατάστημα με τα ζαχαρωτά έψαξα για το γλειφιτζούρι πετροκέρασου που μου αρέσει. Όμως δεν το βρήκα, και κατέληξα να ψάχνω για κάποιο υποκατάστατο που θα μου άρεσε φυσικά λιγότερο αλλά θα με ηρεμούσε πιο αποτελεσματικά, από τις κρίσεις υπογλυκαιμίας που με έπιαναν. Κι έτσι πήρα ένα γλειφιτζούρι με γεύση κεράσι.  Αμέσως αντιλήφθηκα  ότι,  μάλλον,  μου έκανε καλό αλλά δεν μου άρεσε πολύ η γεύση του. Παρ όλα αυτά συνέχιζα να  το τρώω αφού έβλεπα  ότι με ηρεμεί και με ησυχάζει. ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. Και όσο περνούσε η  ώρα τόσο περισσότερο δεν μου άρεσε.
Μετά από κάποιες ώρες που δεν κατάλαβα πως πέρασαν είναι αλήθεια ( η επίδραση της ζάχαρης, και όχι της γεύσης, ήταν καταλυτική), πρέπει να ήταν  γύρω στς 7 ώρες αν θυμάμαι καλά (και θα συνέχιζα και για 7 χρόνια παρ όλο που δεν  μου άρεσε),  και ενώ συνέχιζα να γλείφω (!) αυτό το γλειφιτζούρι  έχοντας αυτό σχεδόν λιώσει αλλά ακόμα να τελειώσει, εγώ όμως να έχω ηρεμήσει πολύ αλλά να είμαι έτοιμος να ξεράσω τα άντερά μου, βλέπω μπροστά μου μια ταμπέλα διαβητολόγου που υπόσχεται θεραπεία από τα συμπτώματα υπογλυκαιμίας.  Ευκαιρία είναι είπα, το πίστεψα και  χωρίς να το σκεφτώ πολύ μπαίνω μέσα.
Ετσι άρχισα μια θεραπεία με σταθερή λήψη υδατανθράκων και σταθερά γεύματα. Για 3 μήνες περίπου ( που μου φάνηκαν 3 χρόνια) έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτικός και συνεπής στην τήρηση των γευμάτων και γενικώς η ζωή μου για  αρκετό καιρό που είχα μπει στο πρόγραμμα , ήταν  δύσκολη και δεν μπορούσα να ησυχάσω ώστε να σκεφτώ κάτι άλλο. Που και που ο γιατρός μου άλλαζε τη δίαιτα με φαγητά που άλλοτε μου άρεσαν πολύ και άλλοτε καθόλου. Αλλά συνέχιζα να την τηρώ σχεδόν ευλαβικά. Σταμάτησα όμως κάθε άλλη  ασχολία μου και επιδόθηκα στην τήρηση αυτού του προγράμματος. Αν και ο γιατρός μου είχε πει ότι καλό θα ήταν να συνεχίσω κανονικά τη ζωή μου ( δουλειά, κοινωνικές σχέσεις, διασκέδαση, χόμπυ κλπ κλπ) και απλώς να εντάξω αυτό το πρόγραμμα στην καθημερινότητά μου. Ετσι θα έχω σίγουρα και μακροπρόθεσμα ορατά αποτελέσματα. Όμως εμένα μου είχε γίνει έμμονη ιδέα και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο παρά να κοιτώ την ώρα πότε πρέπει να φάω και τι.  Με κούρασε  πραγματικά πάρα πολύ. Εντάξει δεν είχα υπογλυκαιμκές κρίσεις για αρκετό καιρό  (αν και μερικές φορές που κάτι γινόταν και έχανα την μπάλα, έπαιρνα λίγη ζάχαρη, λίγη όμως και ίσα  για να έχω στιγμιαία αποτελέσματα με τις ανάλογες φωνές του γιατρού φυσικά και τις απιελές του ότι θα με αφήσει από θεραπευόμενο) αλλά είχα εξουθενωθεί  πάρα πολύ και  αποφάσισα να σταματήσω. Ετσι ξαφνικά όταν ο γιατρός κάποια στιγμή μου εξήγησε καλύτερα ότι έτσι θα πρέπει να είναι η ζωή μου όλη από εδώ και στο εξης, σκέφτηκα: γιατί να συνεχίσω αφού υπάρχουν πάντα  οι πιο γρήγορες λύσεις; Βλακεία θα ήταν να ταλαιπωριέμαι τόσο πολύ!
Κάπου βέβαια στο πίσω μέρος του μυαλού μου σκεφτόμουν πως ο γιατρός θα μου έδινε καλύτερο, πιο εύκολο πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις ορέξεις μου και μόνο, αν  έβλεπε ότι τα εγκατέλειπα και ότι θα με έχανε από πελάτη και μαζί τα λεφτά που του έδινα. Αλλά αυτός ήταν ανένδοτος και αυστηρός. Φάνηκε πιο έντιμος από ό,τι περίμενα!
Σταμάτησα.  Σιγά μην ενδώσω και στις συμβουλές του κάθε γιατρουδάκου. ΕΓΩ θα τα καταφέρω! Και πράγματι. Για λίγο καιρό πήγαινα καλά. Μου έλειπε το πρόγραμμά μου αλλά δεν είχα  κάποια ιδιαίτερα προβλήματα. Η θετική επιρροή της δίαιτας , (από όσο καταλαβαίνω τώρα), συνέχιζε ακόμα και μπορούσα να αντιμετωπίσω την καθημερινότητα σχετικά εύκολα. Αλλά κάθε μέρα όλο και λιγότερο.  Οι υπογλυκαιμικές κρίσεις ξανάρχισαν λίγο χρόνο μετά από την διακοπή της θεραπείας  και κάθε φορά που μου συνέβαινε αυτό έπρεπε  πάλι να ψάχνω να βρω να φάω κάτι γλυκό για να ηρεμήσω.  Και το έκανα γυρνώντας πάλι πίσω στις παλιές καλές μου συνήθειες που έτσι κι αλλιώς δεν νομίζω ότι έχουν καμιά σοβαρή επίπτωση στην υγεία μου.  Ετσι πίστευα τουλάχιστον  από παλιά. Κι ΕΓΩ πάντα ξέρω καλύτερα από τον καθένα, αφού ΕΓΩ γνωρίζω πολύ καλά τις ανάγκες του εαυτού μου.
Όμως πάλι έφτασε ο καιρός που τα πραγματα έχουν ξεφύγει πολύ και αυτό ευτυχώς μπορώ ακόμα να το αντιληφθώ, παρ όλο που ένα από τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας είναι και το χάσιμο του νου και του κόσμου γύρω. Το παθαίνω όλο και πιο συχνά τελευταία. Έχοντας φτάσει  μέχρι τώρα σε αυτό το σημείο έχω τις εξής επιλογές:
- Συνεχίζω να τρώω την εύκολη και άμεσα αποτελεσματική ζάχαρη
- Ξαναψάχνω για το αγαπημένο μου γλειφτζούρι πετροκέρασου με το ρίσκο να ξαναπέσω σε υποκατάστατο , ικανοποιώντας τον εαυτό μου δίνοντάς του ηρεμία για περισσότερο χρόνο
- Ξαναρχίζω την ιδια προληπτική θεραπεία με φάρμακα και σωστή διατροφή πρόσληψης υδαταθράκων  που έκανα και πριν και που ξέρω σίγουρα ότι θα έχει αποτελέσματα, που αν και θα μου στερήσει το "αγαπημένο" μου γλειφιτζούρι  και την εύκολη ζάχαρη θα με κρατήσει  περισσοτερο υγιή και σώο! Οτι μπορώ να στηριχτώ πάνω της.  Αν με ξαναδεχτεί ο γιατρός να με αναλάβει ( γιατί υπάρχει και η πιθανότητα να με διώξει κλωτσηδόν) θα είναι σα να  ξαναρχίζω την δίαιτα από την αρχή και θα έχω να  αντιμετωπίσω όλες αυτές τις δυσκολίες που αντιμετώπισα όταν την πρωτοάρχισα με  εντελώς  διαφορετική αντιμετώπιση όμως,  ώστε να καταφέρω να την εντάξω στην καθημερινότητά μου χωρίς να με καταβάλει ολοκληρωτικά. Ξέρω ότι πρέπει αυτό να κάνω και με κουράζει ήδη πάρα πολύ.
-Πηγαίνω σε έναν άλλο γιατρό να μου δώσει μια άλλη δίαιτα και φάρμακα μπας και μου είναι πιο εύκολο να  τηρήσω, παίρνοντας φυσικά το ρίσκο ο γιατρός να μην είναι το ίδιο καλός , ούτε να  μου δώσει η δίαιτά του τα ιδια αποτελέσματα που ή προηγούμενη δοκιμασμένη δίαιτα μου έδωσε.

ΟΚ έχω έρθει σε αδιέξοδο. Αλλά υπάρχει κάποιος που θα υποστήριζε ότι κάποια από αυτές τις επιλογές μου είναι λάθος;

Τα δώρα της κυρα- Ρίτσας vol.2

Προχθές πήγα στους γονείς μου.  Η κυρα Ρίτσα μου είχε κάνει το αγαπημένο μου φαγητό, σαλιγκάρια, και την έκανα ταράτσα αν και όπως μου λεει ο κυρ Βασίλης παιδεύτηκε πολύ να τα "ξεκωλιάσει" αλλά τα είχε πετύχει σούπερ.
Όταν έφυγα μου έδωσε τα καθιερωμένα μου δώρα. Αυτή τη φορά το "μενού" είχε μια μεταλική ψωμιέρα που για βάση , (αυτή η πορτοκαλί που βλέπετε) είναι φτιαγμένη από καλαμάκια ( ναι αυτά του φραπέ), μια τσαγιέρα για τα τσάγια του χειμώνα ( η προηγούμενη που είχα μου έσπασε ενώ την έπλενα...γερό σκαρί!), πολλές κόλες στιγμής και μια μεγάλη UHU! Γιατί τώρα να πάρει κάποιος μια συσκευασία με 5 κόλες στιγμής και μια μεγάλη UHU ποτέ δεν το κατάλαβα! Και βέβαια μου τα έβγαλε από μια τσάντα που είχε και άλλες πολλές κόλες, πιθανόν για τα αδερφια μου και τους περίοικους! Κάτι θα σημαίνει αυτό δεν μπορεί! Αλλά γύρευε τι παίζει στο μυαλό της κυρα-Ρίτσας!
Αυτό το ροζ πανί που φαίνεται είναι μια σιδερώστρα. Εντάξει αυτή της την είχα ζητήσει γιατί μου έσπασε η προηγούμενη και μου πήρε αυτή τη χαρούμενη. Και είναι γερή (παραδόξως) την πήρε από τον έμπορά της όπως με διαβεβαίωσε και όχι από παζάρι και είναι του ατμού...έτσι μου είπε! Οπότε έχω και μια καινούρια σιδερώστρα του ατμού, που σημαίνει αρκετά διαιτητική!
Στον αδερφό μου είχε πάρει σετ σορτσάκι - Τshirt ασορτί,  σα να έπρεπε να το βάλει σε γυμναστικές επιδείξεις που κάναμε μικρά. Ο αδερφός μου 35 χρονών  "παιδί"! Το έβαλε να το δοκιμάσει. Ολο το σετ 2 νούμερα μικρότερο. Όταν έβαλε το σορτσάκι νόμιζα ότι φόρεσε μαγιώ. Τσίτα πάνω του και το μπλουζάκι τού είχε κόψει την ανάσα. Με κοιτάει και δεν λέει αρχικά τίποτα. Ερχεται η κυρα Ρίτσα που απευθύνεται σε μένα.
-Ωραίο;
-Γιατί δεν ρωτάς τον Τάσο, της απαντάω. Αλλά άστο δεν μπορεί να σου μιλήσει νιώθει ένα σφίξιμο!
Γυρνάει έντρομη στον Τάσο.
-Τι έχεις αγόρι μου σε πείραξαν τα σαλιγκάρια;
Σημείωση: ο Τάσος σιχαίνεται τα σαλιγκάρια και δεν τα τρώει ποτέ.  Του είχε τηγανίσει πατάτες να φάει το μεσημέρι.
Ο Τασος βγάζει το σετακι  (που μάλλον για τα τσικό προοριζόταν), μετά βίας αγκομαχώντας και επιτέλους αναπνέει.
-Αμαν ρε μάνα, τι άχρηστο είναι αυτό που πήρες!
-Δεν ακούω τι λες...και μη μου φωνάζεις ( βγάλτε νόημα τώρα!)
- Τι να το κάνω αυτό, μου λες;
-Ελα, σιγά το πραγμα, θα σου πάρω άλλο. Δεν ήταν και ακριβό. Αν μου το έδινες την προηγούμενη βδομάδα που στο είχα πάρει θα το είχα αλλάξει. Αλλά τώρα που να τον βρω τον άνθρωπο και δεν θυμάμαι και από που το πήρα.
-Μα τώρα μου το έδωσες ρε μάνα, τι μου λες; Φωνάζει ο Τασος που ετοιμάζεται να πάει και στη δουλειά.
-Φώναξέ μου που ξεχνάω κιόλας!
Εκεί του έκανα νόημα να σταματήσει. Δεν θα έπρεπε να τη στεναχωρούμε αφού την ξέρουμε. Την κατάσταση έσωσε ο μπαρμπα Βασίλης που το πήρε και είπε θα το φορέσει αυτός που είναι πιο μινιόν από ολους μας αλλά με μεγαλύτερο στομάχι! Τι να πω! Δεν έδωσα περισσότερη σημασία.
Φεύγοντας πάντα με ακολουθεί η κυρα Ρίτσα μέχρι το αυτοκίνητο ή τη μηχανή μου, όποτε  τυχαίνει να την πάρω. Προχθές είχα πάρει το αυτοκίνητο γιατί είχα και τη σιδερώστρα να πάρω και μια KEROSUN καινούρια που δεν την είχαν χρησιμοποιήσει ποτέ, για να την πάρω στο εξοχικό...αν και την έχω υποσχεθεί σε έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, οπότε θα πάει εκεί, αλλά η κυρα Ρίτσα δεν πρέπει να το μάθει γιατί θα πάει να μου πάρει άλλη καινούρια!
(Σημειώστε ότι στο εξοχικό έχω καλοριφέρ φυσικά αλλά για την κυρά Ρίτσα αυτό δεν έχει καμμία μα καμμία σημασία)
Καθώς λοιπόν έφευγα με το αυτοκίνητο έρχεται στο παράθυρο όπως συνήθως για να μου δώσει ένα εκατομμύριο ευχές και να μου κάνει άλλες τόσες ερωτήσεις, τις ίδιες κάθε φορά ( Να προσέχεις, χαιρετίσματα στην Τασία, φιλιά στην Πωλίνα, να είστε αγαπημένοι, να μην τσακώνεστε, πότε θα ξανάρθεις; να μου πεις να ξέρω τι φαγητό θα κάνω, μην το ξεχάσεις, και να με παίρνεις τηλέφωνο, δεν το ακούω αλλά το δίνω στον μπαμπά σου που ακούει κλπ κλπ) και λέγοντας όλα αυτά και κοιτώντας μήπως την κοιτάει ο κυρ Βασίλης βγάζει και μου δίνει κρυφά 20 ευρώ, τάχα κρυφά, λες και θα είχε πρόβλημα ο μπαμπας! Αλλά έτσι θεωρεί ότι κάνει κάτι απο μόνη της και χαίρεται η γυναίκα! Οπότε κάνω κι εγώ ότι το παίρνω κρυφά και της κάνω νόημα να μη μας δει ο μπαμπάς.
Βάζω μπρος το αμάξι
-Περίμενε. ( Βάζω νεκρά) Τραπεζομάντηλα έχεις;  Με ρωτάει
-Εχω μαμά, δεν θέλω άλλα
-Ροτόντα;
-Δεν έχω στρογγυλό τραπέζι μαμά
-Καλά θα σου πάρω μακρόστενο
- Μαμά δεν θέλω, δεν βάζω τραπεζομάντηλα στο τραπέζι
-Και τι; το έχεις έτσι χωρίς τραπεζομάντηλο; Βρήκα κάτι ωραία με κάτι μεγάλα τριαντάφυλα ( απαραίτητες η χειρονομίες και το πομπώδες ύφος για να με πείσει. Εγώ έχω βάλει ήδη πρώτη και προχωράω σιγά σιγά και αυτή προχωράει μαζί μου δίπλα)
-Και τι βάζεις στο μεγάλο τραπέζι;
-Τιποτα ρε μαμά , το χρησιμοποιώ για να κάνω μάθημα στους μαθητές
-Και κάνεις μάθημα χωρίς τραπεζομάντηλο;
( ο κυρ Βασίλης φωνάζει απο την εξώπορτα: "Αστο το παιδί να φύγει ( όπου παιδί , εγώ), έχει μάθημα, έλα μέσα βρε Ρίτσα". Η κυρα Ρίτσα δεν ακούει φυσικά)
-Ντροπή να κάνεις μάθημα χωρίς τραπεζομάντηλο, θα στο πάρω να το βάλεις.
-Ρε μαμά δεν θα το βάλω, τσάμπα θα το πάρεις, κρίμα τα λεφτά.
-Καλά θα σου πάρω τη ροτόντα
(Νευριάζω)
-Ρε μάνα σου λέω δεν έχω στρογγυλό τραπέζι
-Κάνει και για μακρόστενο να το βάλεις όταν κάνεις μάθημα, μην είσαι γύφτος
-Φεύγω μαμά κάνε στην άκρη θα σε πατήσω
(Ενώ έχω φύγει φωνάζει από μακρυά)
-Θα σου πάρω ροτόντα για το στρογγυλό τραπέζι στη Χαλκίδα, το ξέρω πως έχεις στρογγυλό στη Χαλκίδα δεν θα με κοροϊδέψεις εμένα παλιόπαιδο!

Καθώς φεύγω είμαι αρκετά νευριασμένος, όχι για την επιμονή και το πείσμα της  που σπάει καρύδια αλλά με τον εαυτό μου που μπορώ ασυνείδητα να της λέω ακόμα "όχι". Αχ βρε μπαρμπα Βασίλη όλα σου τα πήρα!